முகவுரை
நமது அன்றாட வாழ்வில், அனைத்து புறநிலை அறிவிலும், இருமை என்பது இயல்பாக உள்ளது. எனக்கு ஒரு மேசை தென்பட்டால், அறிந்தவன் நான் வேறு - மேசையெனும் பொருள் வேறு என்ற வேறுபாடு தெளிவாக எனக்கு உள்ளது. இங்கே புலன்களால் உந்தப்பட்ட நம் உணர்வு, மேசை எனும் அறிவாகிறது.
சரி, மேசையைப்போல் நாம் உணர்வால் பிரம்மத்தை அறிய இயலுமா? ஆய்வோம்.
நமது வேதங்களில் (ஷ்ருதியில்) ‘பிரம்மத்தை அறிபவன் பிரம்மனாகிறான்’ (பிரம்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி - முண்டக உபநிஷத். 3.2.9) என்று கூறப்படுகிறது. பிரம்மம் என்றால் எல்லையற்றது.
முதலாவதாக, முடிவிலியாகிய எல்லையற்றதை நம்மால் அறிய முடியாது - நம்மால் முடிந்தால், அது எல்லையற்றது இல்லை என்பதாகிவடும்.
இரண்டாவதாக, என்னால் எல்லையற்றதாக ஆக முடியாது - வரையறுக்கப்பட்டவை எதுவும் எல்லையற்றதாக ஆக முடியாது; அது விஞ்ஞான ரீதியாக நியாயமற்றது.
அப்படியென்றால் பிரம்மத்தை அறிவது எப்படி சாத்தியம் என்ற கேள்வி நம்முள் எழும். எனவே, வேதந்தின் இந்த வாக்கில் ஏதோ முரண்பாடு இருப்பதாக தோன்றுகிறது. இப்படி நமக்குத் தோன்றுவது இயல்பு.
என்னால் பிரம்மத்தை 'அறிய முடியாது' மற்றும் என்னால் 'பிரம்மனாக' முடியாது. ஆனால், வேதம் அப்படிச் சொல்கிறதே. வேதம் ஒருபோதும் பொய்க்காது, அதுவே அறிவின் சாதனம் (means), ப்ரமாணம். ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம். நான் என்னை 'இது' என்று வரையறுத்துக்கொண்டால், உணர்வுள்ள என்னை உணர்விலா ஜடப்பொருளுடன் ஒப்பிடுகிறேன் என்பதற்கு சமமாகிறது என்ற முரண்பாட்டை நாம் ஒருபோதும் கேள்வி கேட்பதாகத் தெரியவில்லை; ஏனெனில் என்னுடைய எல்லையற்ற தன்மையை ஏற்றுக்கொள்வதை விட, 'நான்' வரையறுக்கப்பட்டவன் என்ற அனுமானிக்கப்பட்ட இறுதியை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு நாம் மிகவும் பழகிவிட்டோம்.
எனவே உபநிடதத்தின் வாக்கை அறிந்துகொள்ள, நமது அன்றாட வாழ்வியல் அனுமானங்களையும், தர்க்கங்களையும் கடந்திட வேண்டும். இதற்கு குருவின் உதவி இன்றியமயாதது. “நான் ஏற்கனவே எல்லையற்றவனாக இருப்பதால், 'பிரம்மத்தை அறிபவன்' என்பது சத் சித் ஆனந்தா என் உண்மையான இயல்பை உணர்ந்து கொள்வதே” என்று குரு நமக்கு அருளுரை வழங்கி நம் அகக்கண்களை திறக்க வழி செய்வார். அப்படி அவர் விளக்கிக் காட்டும்போது, “நான் எல்லையற்றவன்” என்ற அறிவில் “நான் பிரம்மன்” என்பதை அங்கீகரிப்பதும் (recognition), “நான் உடல் மன வளாகத்தால் வரையறுக்கப்பட்டவன்” அல்ல என்பதால் 'நான் = இது' என்ற எனது தவறான புரிதலில் உள்ள பிழையை அங்கீகரிப்பதும் அடங்கும்.
எனவே, 'பிரம்மத்தை அறிவது' என்பது மேசையை அறிவது போன்ற புறநிலை அறிவு அல்ல, மாறாக என்னை அறிவது என்பது எனக்கு விளங்கும். “நானாக நான் இல்லை; நான் அவன்தான்” என்று அறிந்துணர்வது (விளங்குவது).
இதனைத்தான் அஷ்டாவகர முனிவர், ராஜரிஷி ஜனகருக்கு தனது அறிவுரைகளால் விளங்கச்செய்தார். அந்த அறிவுரைகளால், ‘அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி - நான் பிரம்மன்’ என்பதை அறிந்துணர்ந்த ஜனகர் கூறும் இந்த ஸ்லோகத்தை ஆராய்வோம்.
ஸ்லோகம்
ஜ்ஞானம்ʼ ஜ்ஞேயம்ʼ ததா² ஜ்ஞாதா த்ரிதயம்ʼ நாஸ்தி வாஸ்தவம் ।
அஜ்ஞாநாத்³ பா⁴தி யத்ரேத³ம்ʼ ஸோ(அ)ஹமஸ்மி நிரஞ்ஜன꞉ ॥ 2-15 ॥
தமிழாக்கம்
அறிவு அறிவது அறிபவன் எனும்
முப்பேதமில்லை உண்மையிலே!
மாசிலா என்னுள் இவை மூன்றும்
அறியாமையால் இருப்பெனக் காட்சி !! 2.15
விளக்கம்
தெரியாத விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ளும்போது, நமக்கு அந்த விஷயத்தைப் பற்றிய அறிவு இருக்கிறது என்று சொல்கிறோம். அதாவது அந்தப் பொருட்களின் அறிவை மூடியிருந்த அறியாமை இப்போது அகற்றப்பட்டு, அந்தப் பொருட்களின் இருப்பை நாம் அறிகிறோம். இப்படி, நமக்கு ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிய அறிவு இருக்கிறது என்று சொன்னால், நாம் எதையாவது அறிகிறோம் அல்லது அதை உணர்கிறோம் என்று அர்த்தம். எனவே 'அறிவு' என்பது 'உணர்வாக' இருப்பதும், “உணர்வு” அறிவாக இருப்பதும் நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் போன்றதே.
புலனறிவு தொடங்கி வாலறிவு வரை உள்ள அறிவின் படிப்படியான நிலைகளையும், அறியாமையைப்பற்றியும் முதல் அத்தியாயத்தில் ஒன்பதாவது ஸ்லோகத்தின் விளக்கத்தில் கண்டோம்.
உலகத்தைப் புரிந்து கொள்ள, நம் புலன்கள் தொடர்பு கொள்ளும் பொருட்களை வகைப்படுத்தவும், கருத்தியல் செய்யவும், ஒப்பிடவும் மற்றும் வேறுபடுத்தவும் வேண்டும். ஒரு விஷயமும் அதைக் கிரகிக்கும் வழிமுறை இல்லாமல் அவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. நாம் ஒரு புறநிலை உலகில் வாழ்கிறோம், இங்கு நாம் அனுபவிப்பது பொருட்களின் உலகம். இவ்வுலகில் நமக்குத் தெரிந்த அனைத்தும் பொருட்கள்தான். அறிவு ஒரு பொருள். வேதத்தின் மூலம் நாம் பெறும் அறிவும் ஒரு பொருளாகும். நம் வார்த்தைகள் பொருள்கள். நம் மனமும் உடலும் பொருள்கள். பேச்சு என்பது ஒரு பொருள். மூச்சு ஒரு பொருள். அவை பொருட்களாக இல்லாவிட்டால், நம் புலன்கள் மூலம் அவற்றைப் பற்றிக்கொள்ளவோ, அவற்றை அறியவோ, புரிந்துகொள்ளவோ முடியாது.மனம் அதை அறியவும் உணரவும் எல்லாவற்றையும் புறநிலைப்படுத்துகிறது.
எனவே, நமது அறிவாற்றல் அல்லது அறிவு ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட பொறிமுறையாகும். அறியாமை, ஆசைகள், ஆர்வம், ஆர்வம், உரிமை, ஆதிக்கம் மற்றும் கட்டுப்பாடு போன்ற பல காரணிகளால் உணரக்கூடிய உலகத்துடன் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அல்லது கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, வரையறுக்கப்பட்ட அறிவு.
இப்படி இருமை, பன்முகத்தன்மை, பிரிவுகளுக்கு உட்பட்ட ஒரு புறநிலை உலகில் நாம் வாழ்வதால், அந்த வரையறுக்கப்பட்ட அறிவின் பிரிவுகள் இயல்பாகவே எழுகின்றன.
வரையறுக்கப்பட்ட அறிவு என்று கூறும்போது, மூன்று அடிப்படை பிரிவுகள் உள்ளன.
அறியப்படும் பொருளுக்கு (ஞ்ஞேயம் - object) “ப்ரமேயா” என்று பெயர்.
அந்த பொருளைப்பற்றிய அறிவு ( ஞானம் - knowledge) “ப்ரமிதி” எனப்படும்.
அறிபவரை “ப்ரமாத்ரி” (ஞ்ஞாதா - knower) என்று அழைக்கப்படுவர்.
பகவத்கீதையின் பதினெட்டாவது அத்தியாயத்தில், கண்ணன்,
ஞானம் ஞேயம் ப1ரிஞ்ஞாதா1 த்1ரிவிதா4 க1ர்மசோ1த3நா |
க1ரணம் க1ர்ம க1ர்தே1தி1 த்1ரிவித4: க1ர்மஸங்ரஹ: ||18.18||
என்று இந்த மூன்று பிரிவுகளை விளக்குகிறான்.
அறிவைப் பெற உதவும் சாதனம் (means) என்பதற்கு “ப்ரமாணம்” என்று பெயர். அறிபவன், அறியப்படும் பொருள், அறிவு, அறிவைப் பெறும் சாதனம் என்ற இவைகளனைத்தும் இருந்தால்தான் ஒரு பொருளை ஒருவர் அறியமுடியும்.
ஸநாதன தர்மமெனும் நம் வாழ்வியலில், ஸ்ருதி எனப்படும் நான்மறைகளும் நமக்கு ப்ரமாணம். அத்வைதக் கோட்பாட்டின் அடித்தளம், முழுமையான அறிவு என்பது எந்த நேரத்திலும் (கடந்த, நிகழ், எதிர் என்ற மூன்று காலங்களிலும், விழிப்பு, கனவு, ஆழுறக்கம் என்ற மூன்று நிலைகளிலும்) மறுக்கவோ முரண்படவோ முடியாதது என விளக்கப்பட்டுள்ளது.
வரையறுக்கப்பட்ட புலன் அறிவில் குறைபாடுள்ளதால், இவற்றைக் கடந்து, தூய அறிவைப் பெற வேண்டும். அதுதான் இறுதி உண்மை நிலை.
அறிவு தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்றால், அது புலன்களின், மனதின் எல்லைக்கு வெளியே அல்லது அவற்றின் செயலில் பங்கேற்காமல் எழ வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், மனமும் புலன்களும் முழுமையாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் முழுமையான அமைதியின் ஒரு ஆழ்நிலை நிலையில் அறிவு தன்னைத்தானே வெளிப்படுத்த வேண்டும்.
ஆழ்நிலை நிலைகளில், மனதின் மாற்றங்கள் (சித்த-விருத்திகள்) முழுவதுமாக ஓய்வெடுக்கப்படும்போது, அறிபவர் மற்றும் அறியப்பட்டவர் என்ற இருமை மறைந்து, அறிய வேண்டிய அவசியமும், விருப்பமும் இல்லாமல் அறிபவர் மட்டுமே அறிவாக எஞ்சியிருக்கிறார். எந்த ஒரு புறநிலையும் இல்லாத ஒரு நிலை என்பதால், ஆசை, மாற்றங்கள், நோக்கம் இல்லாமல் தூய்மையான விழிப்புணர்வாக உள்ளிருந்து அறிதல் எழுகிறது. இதுதான் ஜனகர் இங்கு பேசும் நிலை. அவர் களங்கமற்ற தூய ஆன்மாவை பற்றி பேசுகிறார். இது யதார்த்தத்தையோ உண்மையையோ புறநிலைப்படுத்தாது, ஆனால் தனக்குள்ளேயே எல்லா அறிவையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. அதுவே தூய இருப்பு, அதுவே தூய உணர்வு அதுவே தூய அறிவு.
முடிவுரை
ஆழ் நிலையில் ஆன்மாவிற்கு அறியும் தேவையோ அல்லது விருப்பமோ இல்லாமல் உள்ளது. தூய இருப்பான நிலை. அந்த நிலையில் மனம் மற்றும் புலன்கள் இரண்டும் பின்வாங்கி செயலற்று இருக்கும். அறிதல் அனுபவத்தில் அவைகள் பங்கு கொள்வதில்லை. அந்த நிலையில் பூவில் மலராகவும், மரத்தில் மரமாகவும், மலையில் மலையாகவும், உடலில் நபராகவும், பிரபஞ்சத்தில் பிரபஞ்சமாகவும், பெயரும் உருவமும் இல்லாமல், வேறுபாடும் இல்லாமல் ஆன்மா இருக்கிறது. அதுதான் இது என்ற அந்த பிரபஞ்ச ஒருமையே பிரம்மத்தின் நிலை. ஆகையால்தான், வேதாந்தம் பிரம்மத்தை தூய்மையான உணர்வு - “பிரஜ்ஞானம் பிரம்மம்” என்று கூறுகிறது.
“எது எந்த ஊடகமும் இல்லாமல் நேரடியாகவும் உடனடியாகவும் அறியப்படுகிறதோ அதுவே பிரம்மம். அதுவே உங்கள் ஆன்மா, இதுவே தூய உணர்வு, இதன் காரணமாக நாம் மற்ற அனைத்தையும் உணர்ந்துள்ளோம். அனைத்து அறிவையும் அறிந்த உணர்வைத் தவிர, மற்ற அனைத்தும் இறுதியில் அழியக்கூடியவை”
என்று உபநிடதம் கூறுகிறது. இதுவே சுத்த அத்வைத உண்மை.
இத்தகைய அறிவுநிலையில் இருப்பவனுக்கு அறிபவன்-அறியப்படும் பொருள் - அறிதல் போன்ற பேதங்கள் இல்லை; ஏனெனில் அந்த அறிவேதான் அவன். அந்த நிலையில் இருக்கும் ஜனகர் இதனைத்தான நமக்கு கூறுகிறார்.
பின் குறிப்பு
அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)
Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.
இறையருள் பெருக ! வளமுடன் வாழ்க !