Talking about Advaita Vedanta , I am reminded of an excellent poetry called “Master Piece” by “Sculptor (Author) Anonymous”. The Sculptor (author) wanted to remain Anonymous and clearly stated that “spirituality decreases when it is attributed to a person. I was but a (Sculptor) scribe” says the Author. Here is that Master Piece (poem) in musical form.

Lyrics

And so, I chiseled Stone by stone

For there was to be none better than this

For He had given me the skill par none

They had borne support as they must

And All the world had but come together

To make this dream come alive

The sculpture that would reveal it all

That masterpiece before we fall

The true identity that we all search

The salvation I was looking for

And as I painstakingly chipped each piece away

True hue of its, I want to bare

Art of mine I trust

Though in me, I felt rust

And as it revealed itself

The masterpiece I see! All its glory!

In shock, I recognize the masterpiece!

The masterpiece…Its nothing but me! my story!

For while in search of Our destiny We fail to see

Lost our sight; for, such is our plight

This masterpiece is the star

That carves the stone beyond par

For however tall the sculpture stands

Shows it not

But What a masterpiece

The sculptor was!

This Master Piece captures the essence of Advaita Vedanta viz., “Tat Tvam Asi” - Thou Art That

This amazing creation inspired me to use the modern technology driven tools (AI) to generate music for this lyrics and make a video. The last section of the lyrics “This masterpiece is the star that carves the stone beyond par; for however tall the sculpture stands, shows it not but What a masterpiece the sculptor was!” drove me crazy to search for an ideal sculpture to capture the essence of these lines. I was looking for an object that should represent a child (“as the child is the father of a man”) and at the same time should convey the message that the object represents that core philosophy Tat Tvam Asi (Thou Art That). I didn’t have to go beyond Ayodhya for this search. That idol of Lord Ram as a child is the perfect fit for this.

Here is the video for your listening pleasure and deep contemplation.

The Master Piece by “Sculptor Anonymous”.

God Bless !

Introduction

The Spirit of Unity in Music, continues with the Seeker carefully hearing (“sravanam”) what the Vedas and Elders have told. Defining Consciousness (உணர்வு) as the Supreme Reality, this song, in Raga Brindavana Saranga, bridges the macrocosm and microcosm viz., what is in the universe (Andam) and what is in the body (Pindam). The song attempts to highlight few attributes of the Unattributable. This enables the Seeker to carefully hear the Ultimate Reality. This is called Sravana (Hearing Truth).

True to the spirit of the composition, we have attempted three variants:

1. The first one is video song with lyrics written by me in Tamil (with meaning in English) and rendered in Tamil (Fusion Rock Genre) by Swarzulu.

2. The second one is a video song with lyrics written by me in Tamil and rendered by my niece in traditional Carnatic Music genre without any accompanying musical instruments.

3. The third one is with lyrics written by me in Tamil (translated and adapted to English tune) and rendered in English (Fusion Rock Genre) by Swarzulu.

Fusion Music by Swarzulu - Lyrics and song in Tamil

Carnatic Genre - Lyrics and song in Tamil

Fusion Music by Swarzulu - Lyrics and song in English

Please click the link “Consciousness is Supreme” below.

👉 Consciousness is Supreme

Lyrics in Tamil

பல்லவி

உணர்வு என்றும் பரமம்

நம் காயம் உள்ளும் அதுவே - தூய

அனுபல்லவி

அண்டம் பிண்டம் அனைத்தும் அதுவே

எங்கும் உறையும் வாசி - தூய

சரணம்

வேதம் நான்கும் கூறும் சத்யம்

தேகம் உறையும் ஆத்மா பரமம்

எந்தன் இதய கமல நிலையம்

தன்னில் வாழும் நித்ய இன்பம்

மூன்று காலம் அடக்கும்

மூன்று வினையும் அழிக்கும்

பஞ்ச பூத வியாபம்

மரண பய நி வாரணம்

குண குல குறி இட வரையிலா

முப்புரம் எரி பரம் பொருளான …. தூய

English Translation

Pallavi

Consciousness is the Supreme.

It is the same (Consciousness) within our body……….Pure consciousness

Anupallavi

The macrocosm and the microcosm—all is That.

The Breath (Vasi/Prana) that dwells everywhere……

Charanam

The Truth declared by the four Vedas;

The Soul (Atman) dwelling in the body is the Supreme.

In the abode of the lotus of my heart,

Lives the Eternal Bliss.

It encompasses the three periods of time (past, present, future),

It destroys the three types of Karma.

Pervading the five elements of Nature,

It is the cure for the fear of death.

Beyond the limits of attributes (Gunas), lineage, or form,

The Supreme Being who burnt the three cities.….

Understanding the Lyrics

The song traces the journey from the individual self to the Universal Reality.

1. Prajnanam Brahma (Consciousness is Brahman)

The Pallavi echoes the Mahavakya (Great Saying) of the Aitareya Upanishad. By stating “Unarvu endrum Paramam (உணர்வு என்றும் பரமம்)”, you are identifying Chit (Pure Consciousness) as the ultimate reality. The “Pure” (தூய) nature refers to Nirguna Brahman—the reality that remains untainted by the physical world.

2. Macrocosm vs. Microcosm

“Andam Pindam (அண்டம் பிண்டம்)” In the Anupallavi, is a core Vedantic concept: Yat Pinde Tat Brahmande (As is the individual body, so is the universe). The “Vasi” (Breath/Life Force) is the thread (Sutratman) that connects the individual life to the cosmic life.

3. The Heart - Lotus (Hridaya Kamala)

The Charanam refers to the Dahara Vidya (the meditation on the small space within the heart). Vedanta teaches that although Brahman is everywhere, it is most easily “realized” within the cave of the heart (“upalaptha sthaanam”) as the Witness (Sakshi).

4. Transcending the “Threes”

The word “Three” has been used in several powerful ways:

Kala (time) : The Atman is Trikala Atheetha—beyond past, present, and future.

Karma: It dissolves Sanchita (accumulated), Prarabdha (current), and Agami (future) karmas.

Pura: Burning the “three cities (puras)” is a symbolic reference to destroying the three states of ego: the waking, dreaming, and deep sleep states, or the three bodies (Gross, Subtle, Causal).

5. Abhaya (Fearlessness)

By realizing the Atman is “Pervading the five elements” (Panja Bhoota Vyapam), the seeker loses the “fear of death” (Marana Bhaya Nivaaranam). If you are the infinite space, what can happen to the body is no longer a threat to your true nature.

Note about the Raga and the Fusion

Brindavana Saranga

Brindavana Saranga is a gentle and emotionally appealing raga, it is used mainly for minor compositions and bhajans. Rangapura Vihara and Soundara Rajam Ashrayeby Muthuswami Dikshithar and Kaliyuga Varadan by Periyasami Tooran are the compositions most Carnatic music listeners would be familiar with. A composition in Rāga Brindāvana Sāranga carries a rare and captivating charm—at once serene, luminous, and deeply evocative of devotion.The rāga’s true strength lies in its bhāva. There is an inherent mādhurya (sweetness) and śānta–bhakti rasa that pervades every movement. It does not demand attention through complexity; instead, it draws the listener inward through quiet grace.What makes a Brindāvana Sāranga composition truly memorable is its ability to balance simplicity with depth. On the surface, it appears accessible and gentle; yet, beneath that simplicity lies a profound emotional resonance that lingers long after the music fades. In essence, a composition in Brindāvana Sāranga is not just heard—it is felt as a quiet unfolding of devotion, a musical expression that transforms space into sanctity and sound into subtle contemplation.

Fusion Rock

A bold and imaginative fusion where seemingly distant musical worlds are brought into a cohesive and compelling sonic narrative. The distorted guitars provide a powerful, gritty backbone—rooted in rock tradition, yet used here not merely for aggression but as a textured canvas that drives emotional intensity. Against this, the Motown-style bass is a masterstroke: warm, melodic, and rhythmically articulate, it doesn’t just support the harmony but actively converses with the groove, adding a soulful depth that elevates the entire piece.

The inclusion of the Latin cajón introduces an organic rhythmic pulse, grounding the composition in an earthy, human feel. Its subtle dynamics and percussive nuance contrast beautifully with the electronic elements, creating a rhythmic dialogue between the acoustic and the synthetic.

The gated synth pads bring a modern, atmospheric dimension—expanding the sonic space with a pulsating, almost hypnotic quality. They act as a bridge between rhythm and melody, filling the composition with a sense of movement and anticipation. Meanwhile, the bells add a touch of clarity and transcendence, cutting through the dense textures with a shimmering brightness that feels almost symbolic—like moments of insight emerging from complexity.

What truly defines this piece is its balance. Each element retains its identity, yet none overpower the others. Instead, they interlock with precision, creating a layered soundscape that feels both expansive and intimate. The composition doesn’t merely blend genres—it integrates them meaningfully, resulting in a work that is rhythmically engaging, harmonically rich, and emotionally resonant.

Overall, this is not just a fusion of sounds, but a fusion of sensibilities—where rock energy, soul warmth, Latin rhythm, and electronic ambiance converge into a unified artistic expression.

To conclude, an apt choice of Genres for conveying the message that for humanity, Pure Consciousness is Supreme - “Sarvam Brahma Mayam” . This is the essence of Advaita Vedanta.

God Bless

The Home Maker - Administration of Grace

“The Indian household is perhaps the most complex administrative unit in the world, and it is largely governed by the quiet diplomacy and fiscal discipline of its women.”

Even as more women enter the workforce, the “second shift”—the unpaid labor performed at home—remains disproportionately on their shoulders. They maintain grace under the weight of performing two full-time roles, often sacrificing their own leisure or health to keep the machinery of the home humming. It’s a feat of management that rarely gets a LinkedIn testimonial, but it’s the literal backbone of the economy. Beyond the ledger books, they manage the emotional economy too.

In a multi-generational modern home, apart from managing professional career generated stresses, a woman serves as the mediator between the traditional expectations of elders and the modern aspirations of children. Thus, we see a seamless, round-the-clock transition from Kriya-Shakti (Power of Action) to Ichha-Shakti (Power of Will/Grace) throughout the life.

The Divine Mirror

This reality of an Indian woman moving effortlessly from the tactical battlefield of domestic management to the serene presence that anchors a home is an impressive narrative.

That narrative of mine was prompted by a visit to the Bhoga Nandeeshwar Temple near Bangalore. There, the transition from the fierce, lion-mounted Mahishasura Mardhini (the Ultimate Energy in battle cry) to the soft, calm, and composed Vishnu Durga provides a profound metaphor. The image of the idol of the Goddess is what you see in this blog.

I shared this image with Composer Singer Swarzulu, who prompted me to pen down a poetry as a journey of the mundane becoming the meditative through the lens of a woman’s resilience. The result is a poetry in Tamil covering this wonderful journey. Swarzulu readily agreed, composed the music in a comp,I aged Raag Bhatiyar and rendered it melodiously.

The Reality Check

Like many in my generation, I am part of the “large group of husbands” who have been repeatedly charge-sheeted by their wives: “Despite we navigating a complex web of limited resources and high expectations, you categorize our labor as ‘duty’ rather than ‘expertise.’” Perhaps this poem is my “legal defense” against that charge—or rather, my confession of the expertise I have long mistaken for mere duty.

Despite my limitations, I decided to venture; standing away from one’s usual spot often provides such necessary new perspective. This poetry reflects that perspective.

Audio

Here is the Music in Tamil composed and rendered by Swarzulu in Raag Bhatiyar

Lyrics

Here is the lyrics (poetry) in Tamil.

பொருள்தேர் கவலையும், மனையோர் வேட்கையும்,

இருள்சேர் மனையகத்து இடரினைத்தீர் மறமிகு

மங்கையவள்; மானமர்க்களம் புகு மகிடமர்த்தினியாய்

மாற்றலர் சாய்த்து கரம் நான்குடை கருணைமிகு

மாலினியென மாண்புடனே பொலிந்தனளே!

செங்களத்து உழைப்பின் சீர்மிகு வியர்வை

மங்கலத் திலகம் வாணுதல் சிதையினும்

அரைதனில் கைவைத்து, ‘அஞ்சேல்’ எனநின்று,

கங்குல்கட கதிரவன் ஒளியென புன்னகை பூத்து,

பூவகம் குளிர்க்கும் அன்னையவள் இல்லத்து அமிழ்தமன்றோ!

English Translation (for Reference)

She is the valiant one who, within the inner sanctum of the home, dispels the darkness of anxiety and the relentless tides of familial issues. Entering the battlefield of honor as the Slayer of the Demon, she defeats the adversaries of chaos. Then, with four arms of mercy, she shines with the dignity of Malini (the sister of the Preserver).

Though the auspicious mark on her radiant brow is blurred by the noble sweat of her labor on this domestic field of war, she stands with hand on hip, a silent vow of “Fear Not.” Like the morning sun that transcends the dark night, her blossoming smile cools the very soul of the home. Is she not the divine nectar that sustains the house?

A Note from the Composer Swarzulu about the Raga

Raag Bhatiyar is a rare and profoundly evocative raga belonging to the Marwa Thaat. Known for its intricate, vakra (crooked) structure, it is a masterpiece of the “Sandhiprakash” (twilight) category, specifically performed during the final prahar of the night as dawn begins to break (3:00 AM – 6:00 AM).

Bhatiyar is often described as a “mystical” raga. It captures the transition from darkness to light, reflecting a mood of introspective yearning, serenity, and devotion. In the Hindustani tradition, it is said to “color the mind” with a sense of spiritual awakening. Legend even attributes its creation to Raja Bharthari, a king who abandoned his kingdom to seek ascetic truth—a story that mirrors the raga’s own movement from the “material” lower notes to the “spiritual” higher registers.

The Raga captures the essence of the transition of the Goddess from Mahisha Mardhini to Vishnu Durga - transition from Darkness viz. removal of the ego filled ignorance about the Self to Bliss viz., spiritual awakening about Self leading to liberation.

Now, challenging the Seeker with a direct question “is it enough to see the Supreme only in stone? (idol), this song in Raga Maand brings out the necessity of seeking the “Primordial Source” within rather than wandering in sensory pleasures. This deep rooted yearning is called “Mumukshutvam”, a fundamental requirement for a Seeker.

Here is that song (inquiry) expressed musically in two different genre:

1. The first one is with lyrics written by me in Tamil (with meaning in English) and rendered in Fusion Style by Swarzulu.“ The song is a fusion of the genre a of Gospel phrasing, jazz harmonies at the back, rock rhythm drumming and Indian classical melodies. It truly represents the universal appeal of the lyrics, which is pure spirituality transcending religions and cultures”.

2. The Second one is with lyrics written by me in Tamil and rendered by my niece in traditional Carnatic Music genre without any accompanying musical instruments.

Enjoy the music. Understand the lyrics and ponder. Subscribe to my YouTube channel too.

Fusion Music

Carnatic Genre

Raag - Maand

Raag Mand as a popular, light-classical raga rooted in Rajasthani folk music, characterized by its romantic, vibrant, and emotional”flittering” nature. It is often used for bhajans and ghazals. It is delightful to the lyricist like me as I can dovetail my thoughts smoothly to the swinging patters. To the listener and performer alike, the zigzag patterns in this raga give rise to a feeling that only can be compared with enjoying a swing on a cool evening in your garden.

Note from the Composer and the Singers.

Here is the response from the creator and performer of the fusion music , my collaborator Swarzulu who composed the music and sang this song.

“The song in Ragam Mand that you have written transcends all religion. The Tune that is coming into my head while using the notes and form of Raag Mand is flowing very much into western music, almost like a choir, but it is dragging me in the direction of Jazz or Blues Rock. But work and zoom kept me from releasing that Genie out of the bottle inside me!! Now it is out”.

Thank you Swarzulu for your wonderful composition and excellent singing. You indeed are clear of your goal as the song demands.

Many thanks to my niece, who has done a great job in fitting the lyrics into the classical carnatic genre based on a legendary song “Arumo Aaval” rendered by the legendary singer ML Vasanthakumari.

This is essentially done to provide the readers the best of both worlds.

Understanding the lyrics

We live in an era of materialism (In India, we call it Kali Yuga). Day in and day out we engage our body, mind and outward looking sense and action organs to produce action, speech and thoughts (“kaayena vaachaa manasa”). These are the only three outputs from all of us irrespective of region, color and creed..

Through these three outputs, we transact with people, world and objects; earn money, fame and do actions that give us (what we call as) happiness.

The whole world seems to be working rightly so, to get consistent and permanent “pain free pleasures”, “sorrow free happiness” all the time. Philosophers call this state that we yearn as “Moksha”, “Liberation”, “Salvation”, “Heaven” etc etc.

Individually as we progress, time catches up with us. We created calendar and time; yet time doesn’t wait for us. As we start ageing, we start wondering as to what is that we have been doing so far and where are we heading; as the body starts withering, this thinking turns into worries and finally we perish after having worried about men, materials and matter which have only “shelf life” and nothing else.

We wander about ignorantly trying to experience the world without trying to experience the “Experiencer”. We learn with the help of instruments of knowledge without inquiring as to what instruments of knowledge are required to know about ourselves, the Experiencer. In other words, We, the embodiment of absolute happiness, run behind ephemerals which are essentially nothing but sorrows & sufferings, thinking that there is happiness/pleasures in them.

In this journey called life, did we at any point of time have the time to ponder and compare our journey with our ultimate goal of pure and permanent happiness? Why is that our journey and our goal were not in sync? We, ” the souls that wander in utter dismay in the dense woods of mental ignorance”, search for practical “dos and don’ts” that will enable us to live in the present without guilt about an unchangeable past and anxiety about an unknowable future. Where do we get these ?

The answer as per Sanatan Dharma is simple, straightforward yet extremely difficult to comprehend. “Don’t search outside. Don’t search in idols. Search inside you. Examine deeply through a structured process of learning with the help of Guru . You will find the answer as “Tat tvam Asi - That thou art”.

This song in Tamil urges this inward looking search.

Lyrics in Tamil

ஆத்ம ஞான ஸ்துதி - மெய்யறிவின் இன்றியமையாமை

ராகம்: மாண்டு

பல்லவி

ஆகுமோ பேறு

ஆதிமுதலை உன்னுள் தேடாமல் - ஆகுமோ

அநுபல்லவி

சேரும் இடம் செல்லத் தெளி வொன்று இல்லாத அவர்

வெறும் புலன்பின் தேடி அலைந்து பேரறிவை அறியாமல்….ஆகுமோ

சரணம்

வானமென நிறை, நித்யமென உறை

மானிடருள் மறை பேரின்ப இறை வடிவை

ஆதி அந்தம் இலா, ஓதுதற் கரிதான

ஒன்றெனும் பரமனை கல்லிலே கண்டால் மட்டும் ஆகுமோ…..

குறிப்பு - பேறு என்ற சொல் வீடுபேறு எனும் முக்தியைக் குறிப்பது. மோக்‌ஷம் என்பர் வடமொழியில்.

Enjoy the compositions, the music and of course, contemplate on the lyrics and come out with your own answers. “The answer is in your hand” as Lord Krishna tells Arjuna at the end of his Upadesam in Bhagwad Gita.

Feel free to try out your lyrics in your mother tongue, that truly represents the above meaning in any genre that you like.

God Bless

In Shaivite philosophy, the five syllables represent more than just a name; they symbolize the five elements (Pancha Bhoota) and the five functions of the Divine:

• Na: Earth / Concealment

• Ma: Water / Worldly involvement

• Shi: Fire / Destruction of Illusion

• Va: Air / Revealing Grace

• Ya: Ether (Space) / The Soul

By chanting the Stotram, the seeker is essentially acknowledging that the entire cosmos and the self are manifestations of Shiva.

Shankaracharya paints a vivid, meditative picture of Shiva in each verse. Instead of abstract philosophy, he uses sensory descriptions.

The Seeker can use these descriptions to tune his/her mind and then use the mantra “Om Namah Shivaya” (a very powerful tool for meditation) to meditate on the Ultimate Reality, the eternal principle of existence.

Here is this powerful hymn for everyone.

1. The first one is with lyrics written by me in Tamil and rendered in Western Classical Style by Swarzulu

2. The Second one is with original lyrics in Sanskrit and rendered in Western Classical Style by Swarzulu

3. The third one is with original lyrics and rendered by the legendary musician from India, Smt. MS Subbulakshmi.

Unity - Western Classical with Tamil Lyrics

Unity - Western Classical with Sanskrit Lyrics

Unity - Original Indian Classical (Carnatic Bhajan) with Sanskrit Lyrics

The Sanskrit lyrics are already available in the Worldwide Web. All you have to is just “Google” to get it. Here is my simple contribution in Tamil.

Lyrics in Tamil

நாகம் தனைச் சூடும் முக் கண்ணனே

திரு நீறு பூசிடும் பேரீசனே

நிலையான தூய்வான அவ தூ தனே

ஒலியாம் ந வடிவான நமச் சிவாயனே!

மந்தாகினி முழுக்காடும் சந்தனக் காப்போனே,

நந்தீ சனுக்கும், கணங்களுக்கும் தலையாம் மகேசனே,

மந்தார மலர் கொண்டு பூசை பெறுவோனே

ஒலியாம் ம வடிவான நமச் சிவாயனே!

சிவாவின் கமலி முகம் தான் மலர, சூர்ய னாய்

தக்‌ஷ ஆணவம் அழித் தவனே

விடமுண்ட நீல கண்டனே, விடை கொடி யோனே

ஒலியாம் சி வடிவான நமச் சிவாயனே!

வசிஷ்ட குரு முனியும் கௌதம மகானும்

முனீ ந்திர தேவர் ஆராதிக்கும் சிகரோனே,

சூர்ய சந்திரனையும் கண்ணாகி உடையோனே,

ஒலியாம் வ வடிவான நமச் சிவாயனே!

யக்ய வடிவோனே சடைமுடி தரித் தோனே,

திரிசூலக் கரமுடனே யாண்டும் நிறைவோனே,

தெய்வீக தேவனே, அவ தூ தனே

ஒலியாம் ய வடிவான நமச்சிவாயனே!

நமசிவாய எனும் புனித மந்திரம்

சிவனாலயம் சென்று ஓதுவர்,

சிவலோகம் அடைந்திட்டே

சிவானந்தத்தில் திளைப்பாரே!!

Meaning

1. Through the syllable “Na” the form of Siva is meditated as the one with the King of Snakes as garland, with three eyes, smeared with Sacred Ashes, Who is Eternal, Who is ever Pure and Who has the Four Directions as His Clothes (signifying that He is ever Free).

2. Through the syllable “Ma” the Lord Siva is meditated as the one who is Worshipped with Waters of River Mandakini and Smeared with Sandal Paste, Who is the Lord of Nandi and of the Ghosts and Goblins and Who is deeply Worshipped with Mandara and many other Flowers.

3. Through the syllable “Śi” the Lord Siva is meditated as the one Who is Auspicious, Who is like the Sun causing the Lotus-Face of Gauri (Devi Parvati) to Blossom, Who is the Destroyer of the Sacrifice (Yagna) of Daksha, Who has a Blue Throat and has a Bull as His Emblem in His Flag ,

4. Through the syllable “Vā” the Lord Siva is meditated as the one Who is Worshipped by the Best and most Respected Sages like sage Vashistha, Pot-Born sage Agastya and sage Gautama and also by the celestials, the Devas; is meditated as the Crown of the Universe and has the Moon (Chandra), Sun (Arka) and Fire (Vaisvanara) as His Three Eyes.

5. Through the syllable “Ya” the Lord Siva is meditated as the one who is the embodiment of Yagna {all rituals and sacrifices }, Who bears the Matted Hairs, Who has the Trident in His Hand and Who is Eternal, Who is Divine, Who is the Shining One and Who has the Four Directions as His Clothes (signifying that He is ever Free).

The Hymn concludes by stating that “Whoever Recites this Panchakshara Stotram (Hymn in praise of the five syllables of Na-Ma-Shi-Va-Ya) near Shiva (Lingam), will Attain the Abode of Shiva and enjoy His Bliss”.

Chanting this stotram is believed to bring peace, prosperity, and liberation, helping to cleanse negative karma and align with the divine energy of Shiva.

To sum up

To chant it is to pray.

To understand it is to meditate.

To live it is to be free.

May I now seek your contribution in the form of lyrics in your mother tongue, that truly represents the above meaning and set to the same tune (either Western Classical or Indian Classical given above)?

(Alternatively you can try your own tune and share along with the lyrics and tune.)

That will be a great Universal endeavour to begin with .

God Bless !

As a globe trotter (as my friends call me), here are my few observations :

Beyond the high-income statistics and professional success often cited for , the Indian diaspora in the West occupies a fascinating and an interesting “third space.” Their footprints are defined by a unique blend of preservation and radical reinvention.

Let me take there Culture, Music and Food as illustrations and examine.

Culture & Music

Unlike many immigrant groups that attempt to replicate home perfectly, the Indian diaspora—especially those from twice-migrated backgrounds, created entirely new genres.

A unique phenomenon within the Indian diaspora is the “Time Capsule Effect.” Static vs. Fluid Culture: While culture in India evolves rapidly (becoming more globalized and tech-centric), diaspora communities often “freeze” the cultural norms of the decade they left.

Interestingly, some of the most rigorous practitioners of Carnatic and Hindustani classical music are now found in suburbs like Cleveland, New Jersey or London. Because these communities view culture as a primary link to their heritage, they often fund and maintain classical institutions with more fervor than perhaps their counterparts in urban India

The diaspora has mastered the art of the Hyphenated Identity (Indian-American, British-Asian, etc.). This reflects in their storytelling and aesthetics:

1. Music and literature frequently blend Hinglish, Punjabi, or Tamil with Western slang, creating a vernacular that serves as a “language” for the community.

2. From the “Dotbuster” era of the 80s to the “South Asian Futurism” of today, artists use traditional motifs (henna, sarees, temple jewelry) in avant-garde or cyberpunk contexts to reclaim their narrative from Western stereotypes.

The diaspora acts as a massive cultural feedback loop. Songs produced in garages in Brampton or London often become chart-toppers in Mumbai, reversing the traditional flow of culture. Social media Platforms like TikTok and Instagram have allowed “Brown” identity to become a global aesthetic, merging Bollywood choreography with Western pop trends.

This unique position allows the diaspora to act as “cultural brokers,” translating Indian nuances for a Western audience while simultaneously pushing India to look at its own traditions through a modern, global lens.

Food

The diaspora’s relationship with food is perhaps the most visceral expression of their identity. It’s not just about “Indian food” appearing in the West; it’s about the creation of an entirely new culinary dialect that often baffles people back in India.

Vegetarianism Survived and Thrived. This is huge. Most immigrant cuisines adapt toward meat-heavy Western norms over time. But Indian diaspora communities preserved large-scale vegetarian traditions — not as a niche, but as mainstream community practice. In places like Leicester or Edison, vegetarian Indian food isn’t “alternative.” It’s the default. That’s rare in diaspora history.

In many immigrant communities, restaurant cuisine becomes the main reference point. But Indian diaspora families maintain a clear boundary between “Outside food” and “Home food”. That dual food identity is fascinating. It’s less “immigrant survival food” and more “mobile culinary civilization.”

As a student of Vedanta, I am neither a connoisseur of Food nor a Melomaniac with passion for music. For that matter I am neither a virtuoso nor an Aficionado. I try and get not perturbed or exited by duality. I am just a curious observer in these fields.

As regards to the food and related aspects, I would recommend you to subscribe to the newsletter :

We Ate Well

High-protein vegetarian recipes and lots of whole foods inspiration from the author of The Vegetarian Reset. When you sign up, you'll get a PDF with ALL my superhit recipes from Weeknight Simple!

By Vasudha Viswanath

I found it interesting and meeting my dietary requirements well.

So, What ? (How does it matter ?)

This is a standard question that I face from my grandchildren, whenever I try to narrate those little things from the past which made our generation happy (ofcourse with a hidden message that “we were better than you despite the odds against us”).

It matters here, because I would like to share my “Vritti” (Sanskrit: वृत्ति) in the field of Music and Culture through “Sangeeta Aikyam” (Sanskrit: सङ्गीत ऐक्यम्) viz., Integrating the Lyrics written by me in Tamil with the music from the West. (Note - “Vritti” refers to the movements, fluctuations, or “whirlpools” of thought within the mind (citta), often translated as “waves” or “streams of consciousness”.)

The lyrics written by me primarily focus on the beginning less, endless, omnipresent, omniscient, blissful “existence consciousness”, that one “Absolute Reality” called by various names in various places by various people as God, Brahman, Jesus, Allah, Siva, Vishnu, etc etc.

This will be a joint venture between three - myself, my niece and “Swarzulu” an extremely talented artist and busy financial services executive who crisscrosses between New Jersey and New Delhi and yet find time to seamlessly integrate the Indian traditional Carnatic Music with the various Western genres. Swarzulu is a One Man Band, Creating, performing and producing music. Raised in a home soaked in Carnatic music and later deeply influenced by Jazz, Rock and Classical in college, Swarzulu’s productions are a fusion of various genres. “The songs have a life of their own and take their own direction”. Swarzulu would like to remain anonymous.

So, here I am in Substack, looking forward to abundant happiness, free from sorrows for all, through fusion of music, arts and culture.

After all this is what “Kaniyan Poongundranaar”, the influential Tamil philosopher and poet from the Sangam age (circa 6th century BCE or earlier -born in Mahibalanpatti, Tamil Nadu) said as

“யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” - Yaadhum Oore Yaavarum Kelir (To us all towns are one, all humans our kin)

What next ?

Our maiden attempt will be tomorrow, March 2nd, the day of “Masi Magam”, an auspicious Hindu festival celebrated in the Tamil month of Masi (February–March) during the full moon and Magam star. Considered a powerful day for spiritual purification, it features devotees taking ritual baths (Theerthavari) in sacred waters. It is believed to be the day, divine energies are at their peak, allowing for the purification of karma.

See you tomorrow

God Bless

முகவுரை

கடற்கரை காற்றும் கடலும் இணைந்து வழங்கும் கடல் அலைகளைக் கண்டால், உலகம் முழுவதும் உள்ள கவிஞர்களுக்குள் கவிதைகள் ஊற்றெடுக்கும் என்றால் அது மிகையாது.

காற்று மட்டும் கடலின் மேல்
கவிதைகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தது
கடலின் கவிதைகள் அலைகளின் மேல் பயணித்து
கரைகளை சென்றடைந்தன

என்கிறான் ஒரு கவி. அது போல பாமர மக்களும் கடற்கரையில் அமர்ந்து, நீள்வானும் நீலக்கடலும் சந்திக்கும் இடத்திலிருந்து, தாம் இருக்கும் கரை கண்டால், மனதில் அமைதி நிலவும் என்பதும் உண்மையே.

கடலும், அலையும், மனமும் சொந்தங்களோ? கடலைப் பிரியா அலையும், மனதைப் பிரியா நினைவும், என்றும் இயற்கையின் விளையாட்டோ, யார் அறிவார்?

அஷ்டாவக்ர கீதையில், தான் யார் என்பதை அறிந்துணர்ந்த ராஜரிஷி ஜனகர், புதுப்பொலிவு கலந்த விந்தையடன் கடல், அலை, மனமெனும் மூன்றையும் இணைத்து மூன்று ஸ்லோகங்கள் வழியாக தனது நிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த மூன்று ஸ்லோகங்களை இப்போது காண்போம்.

ஸ்லோகங்கள்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

ஸ்லோகம் 2.23

இந்த ஸ்லோகத்தில், எல்லையற்ற தூய உணர்வான ஆன்மா கடலுக்கும், உலகம் போன்ற படைப்புகளை (உயிரினங்கள் உட்பட) அலைகளுக்கும் ஒப்பிடப்படுகிறது.

அந்த படைப்புகளின் அடிப்படை மன உணர்வு அல்லது இயக்க உணர்வு (சித்தம்) ஆகும், இதில் எண்ணங்கள் அலைகள் போல எழுகின்றன மற்றும் தணிகின்றன. இதனால், கனவுகள் போன்ற பல்வேறு இருப்புகளை (உலகம், தாவர ஜங்கமம் எனும் அசையும் அசையாத பொருட்களையும் உயிரினங்களையும் (ஜீவர்கள்)) உருவாகி அழிகின்றன என்கிறது இந்த ஸ்லோகம்.

நிலையற்றவைகளை நிலையான இருப்புகளாக மாற்றுவதே அந்தகரணத்தின் வேலை. அறியாமைக் காற்று அடித்திடும்போது, பெயர்-வடிவம் எனும் படைப்புகளை அலைகளாக வெளிப்படுத்துகிறது. எனது மனமே இவைகளுக்கு இருப்பினை கொடுக்கிறது. நான் எனும் ஆன்மாவாகிய கடலுக்கு இந்த அலைகளால் எந்த பாதிப்பும் இல்லை. என்னிலிருந்தே உருவானவைகள் இவைகள்; நானே இவைகளுக்கு அடிப்படை ஆதாரம் என்கிறார் சுவாமி பரமார்த்தானந்தா. தோற்றம், மறைவு அனைத்தும் என்னுள்ளே தான்.

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பது போல் மனம் மௌனமாக இருக்கும் போது, எதுவும் நடக்காத போது, பெயர், வடிவம், அடையாளம், உறவுகள், உடைமைகள் பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாத போது, எல்லையே இல்லை, அவற்றைக் கடந்து எல்லையற்ற பெருங்கடலாக மாறி, என் அடையாளத்தைக் கலைத்துவிட்டேன் என்னைச் சுற்றியுள்ள எல்லையற்ற வெளியில் (பரம்பொருளில்).

என்னை நானே வரையறுத்து, என்ன ஒரு தனிநபராகக் கருதும் போது எல்லைகள் எழுகின்றன; இது எனது விழிப்புநிலை உணர்வு. நனவில் இருமை, வேற்றுமை, பன்மை என்று உருவாகி, உலகத்தை என்னிலிருந்து வேறுபட்டு காண்கிறேன்.

ஸ்லோகம் 2.24

இந்த ஸ்லோகத்தில், எல்லையற்ற தூய உணர்வான ஆன்மா கடலுக்கும், ஜீவா தனது உடலை கப்பலாக பாவித்து உலகத்துடன் வர்த்தகம் செய்யும் வியாபாரிக்கும், உடலை கப்பலுக்கும் ஒப்பிடுகிறார் ஜனகர்.

கப்பலில் பயணம் செய்து, புலன்கள் மற்றும் உலக இன்பங்களுக்கு ஈடாக ஜீவர் தனது சுதந்திரத்தைப் பண்டமாற்று செய்கிறது, மேலும் செயல்பாட்டில், பாவ கர்மாவைக் குவிக்கிறது. அவர் ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமானவர், ஏனென்றால் அவர் எப்போதும் அந்த வணிகத்திலிருந்து நஷ்டத்தை அடைகிறார்; ஏனெனில் ஆசை நிறைந்த செயல்கள் அல்லது உலக உடைமைகளால் உண்மையான லாபம் ஏதும் இல்லை.

மனக்காற்று வீச்சிலே உலகம் போன்ற படைப்புகள் அலையென தோற்றமென்று முதலில் கூறிய ஐனகர், இப்போது அந்த மனக்காற்று அடங்கி மன அமைதியான நிலையிலிருப்பதை கூறுகிறார். கடலில் கப்பல் மூழ்குவது காற்று, நீரின் சீற்றத்தால். ஆனால் இங்கு ஜனகர் கூறுவது, மனக்காற்று அடங்கியவுடன் படைப்பு எனும் கப்பல் மூழ்கியது என்கிறார். இதுவும் துரதிருஷ்டமே.

எனினும், கப்பல் கவிழ்ந்தாலும், மன அமைதி, நிலையற்ற படைப்பெனும் உலகத்தின் மறைவு என்பன அந்த கப்பலின் சொந்தக்காரனான ஜீவனுக்கு கிடைத்த பெரிய அதிருஷ்டமே என்பதை உணர்ந்த ஜனகர் பன்மையும் வேற்றுமையும் நிறைந்த உலகமெனும் கப்பல் கவிழ்ந்து, அனைத்தும் (சீவன் உட்பட) ஆன்மக்கடலுடன் ஒன்றாகின என்கிறார்.

ஸ்லோகம் 2.25

ஜனகரின் இந்த ஸ்லோகங்களைப்புரிந்து கொள்ள, அவர் ஆன்மா மற்றும் படைப்பின் தன்மையை விவரிக்கப் பயன்படுத்திய குறியீட்டை அறிந்து கொள்வது அவசியம். தனிப்பட்ட ஜீவாக்களில், எல்லையற்ற தூய இருப்புணர்வான ஆன்மா கடல்; மனமும் உடலும் படைப்பைக் குறிக்கிறது. அவற்றில் எழும் மாற்றங்கள், எண்ணங்கள், உணர்வுகள் மற்றும் பிற நிகழ்வுகள் அனைத்தும் உயிரினங்கள் மற்றும் பொருள்களின் பன்முகத்தன்மையைக் குறிக்கின்றன (ஜீவவீச்சயஹ்). அவை கடல்சார் அலைகளுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன. விழித்திருக்கும் நிலையில் மனமும் உடலும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும். ஆழ்ந்த உறக்கத்தில், சுயம் மட்டுமே பிரகாசிக்கும்போது அவை மறைந்துவிடும். எனவே, அவை நிலையற்றவை. அவர்களின் ஆதரவு ஆன்மாவே. அவைகளின் நோக்கம் ஆன்மாவை மகிழ்விப்பதாகும்.

இப்படி ஆன்மக்கடலுக்குள்ஒன்றாகிய ஜீவர்கள் அனைத்தும், அவரவர்களின் இயற்கையான இயல்புகளுடன் பிறந்து, வாழ்ந்து, மடிந்து விளையாடுகிறர்கள் என்னுள்ளே என்கிறார் ஜனகர்.

முடிவுரை

ஒரே நேரத்தில் கோடிக்கணக்கான உயிர்களாக வாழ, ஒரே நேரத்தில் கோடிக்கணக்கான உடல்களில் இருக்க முடியுமா என்று கற்பனை செய்வோம். அந்த அனுபவங்களை எப்படி வர்ணிப்பது. வார்த்தைகளால் இயலுமா? எந்த மின்னணுக் கணிணிகளால் இதை விளக்கமுடியும்.

முதல் ஸ்லோகத்தில் படைப்பின் காரணமே (ஸ்ருஷ்டி காரணம்) நான் என்ற ஜனகர், இரண்டாவது ஸ்லோகத்தில் அவைகளின் நிலைப்பிற்கு காரணமே நான் (ஸ்திதி காரணம்) என்று கூறி

அனைத்திற்கும் ஆதாரம் நானே என்கிறார் மூன்றாவது ஸ்லோகத்தில். அந்த எல்லையற்ற தூய உணர்வாக இருக்கும் ஆன்மா எப்போதும் பேரின்பத்திலேயேதான் இருக்கும். படைப்பில் உள்ள எல்லாவற்றின் சாட்சியாக, படைப்பிற்குள்ளும் வெளியும் பரவி இருக்கும் தூய உணர்வே ஆன்மா; அது தான் சத் சித் ஆனந்தம். அந்த சச்சிதானந்த நிலையை அறிந்துணர்ந்த ராஐரிஷி ஜனகரின் இவ்வுரைகள், பேரின்பத்தின் எல்லை நிலையை அழகாக படம்பிடித்து காட்டுகிறது.

வீடுபேறு நோக்கிச் செல்லும் ஆன்மீகவாதியின் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இத்தருணம் இறுதி நிலை அருகில் இருப்பதைக் குறிக்கிறது . இந்த அனுபவ நிலையில், தன்முனைப்பும், தன்னுணர்வும் கிட்டத்தட்ட மறைந்து, பயண இலக்கின் அருகில் நிற்கும் நிலை. இந்த நிலை வரை, தன்னைக் காண்பவன் என்றும், காண்பது காட்சி என்றும் இருமை நிலைப்படுத்திய ஜனகர், அந்த இருமையே, அறியாமையால் உருவான கற்பனையாக உணரும் நிலை இது. கடவுள் ஒருவரே, கடவுளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்பதால், அங்கு எந்த இருமையும் இல்லை.

காண்பவன், காட்சி என்ற இருமைக்குள், காண்பது சாத்தியம் என்று பொதுவாக மக்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் வேதாந்தத்தில் காண்பவன், காட்சி என்ற இருமையிலிருந்து விடுபட்ட அறிவே தரிசனம். அந்த சுய தரிசனம் என்பது “நான் தான் தூய்மையான இருப்பு” என்ற நேரடி அனுபவத்தின் மூலம் வரும் அறிவு/உணர்வு. இந்த தருணம், வீடுபேறு நோக்கிச் செல்லும் ஆன்மீகவாதியின் அறிவு முதிர்ச்சியின் உச்ச நிலையைக் குறிக்கிறது.

எனவே, ஆன்மீகப் பயணத்தின் இறுதிக் கட்டத்தலிருந்து கூறப்படும் இம்மந்திரங்களின் சொற்களின் தாத்பர்யத்தை அதிஉயர் நிலையிலிருந்து அறிய முற்படவேண்டும். அதாவது கர்ம-உபாசன இணைந்த (சமுச்சய) நிலையைத் தாண்டி, ஆத்ம ஞான நிலையிலிருந்து கூறப்படும் சொற்களாக அறிந்து, அவைகள் கூறும் கருப்பொருளை அறிய வேண்டும். ஜனகரின் உரைகள், ஒரு கர்ம யோகியின் நிலையோ அல்லது ஒரு உபாஸகனின் பிரார்த்தனையோ அல்ல. அவைகள் அனைத்தும் அபரோக்ஷ ஞான அனுபவ வாக்கியங்கள்.

பின் குறிப்பு

இருபது அத்தியாயங்கள் உடைய அஷ்டாவக்ர கீதையிலிருந்து, முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களைக் கண்டோம். இவைகளில் கூறப்பட்ட அத்வைத வேதாந்த தத்துவங்களின் விளக்கங்களே மற்ற அத்தியாயங்கள். இவை, அத்வைத வேதாந்தத்தின் அதி உயர் நிலை கருத்துப் பரிமாற்றங்கள், அஷ்டாவக்ர முனிவருக்கும் ராஜ ரிஷி ஜனகருக்கும் இடையே.

இந்த தொடர் இத்துடன் நிறைவு. மற்ற அத்தியாயங்களிலிருந்து, ஏதேனும் அறிய வேண்டுமானால், அடியேனுக்கு மின்அஞ்சல் வழியாக வினவ வேண்டுகிறேன். யான் அறிந்தவைகளை பதிலாக அளிக்கின்றேன்.

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவில் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

இருபது அத்தியாயங்கள் அடங்கிய அஷ்டாவக்ர கீதையின் இரண்டு அத்தியாயங்களை, வலைதளத்தில் இதுவரை என்னுடன் சேர்ந்து ஆராய்ந்து அறிந்ததற்கு நன்றி. மற்ற அத்தியாயங்களை அறிய தயை கூர்ந்து புத்தகப் பிரதியில் காணவும்.

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! This post is public so feel free to share it.

முகவுரை

முந்தைய பதிவில், “நான்” உடல் அல்ல, உடலும் எனதல்ல. ஒவ்வொரு உடலிலும் ஜீவன், பிரம்மன் என்று இரண்டு இருப்பு தெரிகிறது; ஒன்றை உணர முடிகிறது. மற்றொன்றை உணர இயலவில்லை. அனுபவத்தால் அறிந்துணரும் இறுதி உண்மை என்பது ஒன்றே, இரண்டு அல்ல என்று அத்வைத வேதாந்தம் மிகத்தெளிவாக கூறுகிறது. ஆக, உற்ற தேஹத்திலிருக்கும் உயிரும் நானல்ல என்றும் கண்டோம். அப்படியென்றால் நான் யார்? இந்த கேள்வியை ஜனகர் எவ்வாறு கையாளுகிறார் என இந்த பகுதியில் காண்போம்.

வேதாந்தம் கூறுவது

அனுபவத்தால் அறிந்துணரும் இறுதி உண்மை என்பது ஒன்றே, இரண்டு அல்ல என்று அத்வைத வேதாந்தம் மிகத்தெளிவாக கூறுகிறது. இந்த ஒருமை தத்துவத்தை நடைமுறையில் (வ்யாவஹாரிக நிலை) விளக்க, உடலில் உள்ள உணர்வை, (அதாவது ஜீவன் என்று அழைக்கப்படுவதை) “ப்ரதிபிம்ப சைத்தன்யம்” அல்லது “நிழல் உணர்வு” என்றும், பிம்பமாக இருக்கும் “தூய உணர்வை” “சுத்த சைத்தன்யம்” என்றும் கூறுகிறது. சரி, சுத்த சைதன்யத்தை பிரதிபலிப்பது எது? அது அந்தகரணம் எனும் மனம்.

இதனை “க்ஷேத்ரா, க்ஷேத்ரஞம்” என்பர் மறைகளில். அதாவது உடல், மனம், புத்தி, அஹங்காரம், சித்த வளாகம் என்பது க்ஷேத்ரா, தூய இருப்புணர்வான ஆன்மா க்ஷேத்ரஞம்.

அண்டத்திலிருப்பது (ஸமஷ்டி) பிண்டத்திலும் (வ்யஷ்டி) இருக்கிறது என்பது நமது மறைகள் சொல்லும் உண்மை. ஷேத்ரா என்பது இயற்கையின் தத்துவங்களால் (பஞ்சபூதங்களின் பரிணாமத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட உண்மைகளின்) ஒரு தொகுப்பாகும். இது மாயையெனும் இயற்கையின் முக்குணங்களால் வரையறுக்கப்பட்டது. இந்த பரிணாமங்கள், மாற்றங்கள், குணங்களால்தான் நமது அந்தகரணமெனும் ஷேத்ராவின் மாசு. இதனை தூசு படிந்த நிலக்கண்ணாடிக்கு ஒப்பிடலாம். அதே சமயம் க்ஷேத்ரஜ்ஞம் என்பது இயற்கையின் மாற்றங்கள் மற்றும் அசுத்தங்கள் இல்லாத தூய்மையான உணர்வு.

மாசுபட்ட க்ஷேத்ரா எனும் இயற்கையால் உருவகப்படுத்தப்பட்டதால் (பிரதிபலிக்கப்பட்டதால்), ஜீவா என்பது ஒரு ஆன்மாவின் இருப்பில் ஒரு தற்காலிக பிறழ்வு. பிரதிபலிப்பின் தரம், பிரதிபலிக்கும் பொருளின் தரத்தை சாரந்தது. மாசு படிந்த கண்ணாடியிலிருந்து பிரதிபலிக்கப்பட்ட ஒளி, மாசிலா கண்ணாடியிலிருந்து பிரதிபலிக்கப்பட்ட ஒளியைவிட மங்கலாக இருக்கும்.

நம் உணர்வை (ஜீவனை) க்ஷேத்ராவின அசுத்தங்களிலிருந்து பிரிக்க முடிந்தால், ஆன்மாவின் தூய்மையான இருப்புணர்வை அறிந்துணரலாம். “மனத்துக்கண் மாசிலனாதல்” என்பது இதுவே.

மாசற்ற கொள்கை மனதில் அடைந்தக்கால்

ஈசனைக் காட்டும் உடம்பு

மனத்தில் மாசு இல்லா நிலையை அடைந்த உடம்பே ஈசனாகத் தோன்றும் என்கிறார் ஔவையார்.

அந்த நிலையை அடைந்த ஜனகர், தூய உணர்வே நான் என்கிறார். அவரது கூற்றில் அடங்கிய கருப்பொருளை ஆய்வோம்.

தூய உணர்வே நான்

“அஹம் பரம்மாஸ்மி”, நானே பிரம்மன்; அதாவது நானே அந்த பிம்பமான சுத்த சைதன்யம்; இந்த பிம்பத்தின் இருப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் என்று கூறமுடியாது. எங்கும் எதிலும் எப்பொழுதும் நீக்கமற நிறைந்து இருக்கும் பரம்பொருள் - “ஸர்வம் பரம்ம மயம்”. ஒரு குடுவைக்குள் உள்ள வெளியும், ஆகாயத்தில் பரவியிருக்கும் வெளியையும் ஜீவன், ப்ரம்மன் எனும் சைத்தன்யங்களையும் ஒப்பிடலாம். இரண்டும் ஒன்றே.

எங்கும் எதிலும் நீக்கமற நிலையாக இருக்கும் பரம்பொருள்.

தூய உணர்வு என்றால் என்ன? மனத்துக்கண் மாசிலனாகி, இருமையுள் ஒருமை காணும் உணர்வு. மனதின் அசைவுகள் மற்றும் அதன் மாற்றங்கள் இல்லாத உணர்வு அது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், உணர்விலிருந்து எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள், உருவங்கள், மனக் கட்டமைப்புகள், நினைவுகள், ஆசைகள், இணைப்புகள், அகங்காரம் போன்றவற்றைப் பிரிக்க முடிந்தால், எஞ்சியிருப்பது தூய உணர்வு. சிலர் அதை தூய நுண்ணறிவு என்று அழைக்கிறார்கள். இதில் இருமை இல்லை. இது தான் பிரம்மன் எனும் ஔவை கூறிய உத்தமன்.

முண்டக உபநிஷதம் “பிரம்மன்” அல்லது பரம்பொருள் என்று அழைக்கப்படும் இறுதி யதார்த்தத்தை இங்கனம் வரையறுக்கிறது.

“கண்ணுக்குத் தெரியாதது, நினைத்துப் பார்க்க முடியாதது, ஆதியும், அந்தமும் இல்லாதது. எந்த வகைப்பாடும் இல்லாதது (வர்ணம்), கண்கள் மற்றும் காதுகள் இல்லாதது, கைகள் மற்றும் கால்கள் இல்லாதது, மற்றும் நித்தியமானது, எங்கும் நிறைந்தது, மிகவும் நுட்பமானது மற்றும் அழியாதது” - அனைத்து உயிரினங்களின் இருப்பு இதுதான் என ஞானியரும், பெருமுனிவர் பலரும் கூறுவர்” என அந்த உபநிடதம் கூறுகிறது.

ஆதி சங்கரர், வேதாந்த சூத்திரத்தின் விளக்கவுரையில், மாசிலா நிரந்தரமான தூய்மையுடன், முழு அறிவுடன், தன்னிச்சையான தன்மையுடன், வாக்கு, மனம் இவைகளைக் கடந்து, பொருள் என்ற வரையிலாது எங்கும் எதிலும் நீக்கமற நிறைவாக எது இருக்கிறதோ அதுவே பரம்பொருள் என்கிறார்.

நித்ய வஸ்து ஏகம் பிரம்மம்

தத் வ்யத்ரிக்தம் ஸர்வம் அநித்யம்

இந்த உலகமும் அதில் உள்ள அனைத்தும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் அதை நிலைநிறுத்துவது என்றும் மாறாது. அது எப்பொழுதும் ஒன்றே. அதுதான் கடவுள் - பிரம்மன் - இறைவன் என்று அழைக்கப்படும் யதார்த்தமான ஒரே உண்மை என வேத சாஸ்த்திரங்கள் உரைக்கின்றன.

குணமிலா, அமைதி நிலையான பரப்பிரம்மன் என்றும் சத்தியம், ஞானம், அனந்தம்; அதாவது சத் சித் ஆனந்தம் (அச்சொற்கள் மருவி சச்சிதானந்தமாயிற்று தமிழில்). அதாவது,

1. யாண்டும் உள்ள, மாறா உண்மை என்பது சத்தியம். அது தூய இருப்பு. மெய்ப்பொருள்.

2. யாண்டும் உள்ள, மாறா அறிவு என்பது ஞானம். அது தூய உணர்வு. மெய்யறிவு.

3. யாண்டும் உள்ள, மாறா சுகம் என்பது ஆனந்தம். அது தூய இன்பம் . பேரின்பம்.

இந்த நிலையை முதலில் அறிந்துணராமல் உயிர் வாழ நினத்ததனால் உறவெனும் தளையுற்றேன் உறுதியாக என்று கூறுகிறார் ஜனகர்.

முடிவுரை

பகவத் கீதையில் (9.4)

“நான் எனது தோன்றாத உருவின் மூலம் இந்த அகிலம் முழுவதும் பரவியுள்ளேன். எல்லா ஜீவன்களும் என்னில் இருக்கின்றன்; ஆனால் அவர்களில் நான் இல்லை”

என்று பரம்பொருள் தத்துவத்தை விளக்குகிறான் கண்ணன். இந்த விளக்கத்தை தழுவியது ஜனகரின் “உடல் நானல்ல, உடலும் எனக்கல்ல, உற்ற தேகத்து உணர்வும் நானல்ல, தூய உணர்வே நான்” எனும் இந்த ஸ்லோகம்.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! This post is public so feel free to share it.

The Quest

“Living” on a tiny speck of a rock, that revolves around a ball of fire, itself adrift in an ever-expanding cosmos, humans name the brief interval between the womb and the pyre as ‘life”.

Born in a drop of water, gone in a drop of fire !

Between these two,a pilgrimage called living !

says the legendary Tamil Poet Kannadasan. What then is the destination of this pilgrimage ? Let us examine.

Long before telescopes named the stars, our seers spoke of eighty four lakh forms of life; those that swim, those that root and grow, those that crawl, those that fly, those that roam the land, and those that walk as humans. Among them all, human birth is rare indeed.

“Among beings, human birth is hard to attain” (“jantUnAm nara Janma durlabham”), declares Adi Śaṅkara, the greatest Hindu Philosopher of all times. “Rare, rare indeed is birth as a human,” echoes the divine Tamil Poetess Avvaiyār.

Why? Let us reflect.

Eating, sleeping, and pleasure belong to beasts as well. But reflection, discrimination, inquiry, these alone belong to the human. That’s why over centuries Animals haven’t evolved and remain as they were. Humans alone change, evolve, and question. This power to question reveals the sacredness of human birth.

Through these special resources that humans possess, human life’s aim evolved:

1. righteous living,

2. material well-being,

3. pleasure

4. and beyond them all, the final freedom; sorrowless, stainless, eternal bliss, called Liberation.

Great. Yet what do we see in real life ? Each person sets goals, seeks to achieve them, develops attachments to the world and worldly objects, forms relationships, and performs actions. Examining the results of these efforts—pleasure and pain—one keeps chasing “pains” thinking that they are “pleasures” that are yet to be obtained.

Driven by desire, anger, and deceit, the human descends literally into a speaking animal, endlessly pursuing sense pleasures with the mantra “Enjoy, O king, enjoy,” forgetting the divine law that pleasure hides pain and pain hides pleasure and experiential pleasures and pains are ephemeral. Even while knowing that death alone is the common destiny of all, one trembles at its thought and collapses in fear. Is this why it is said, “A living corpse weeps upon seeing a dead one”?

Bound tightly by the disease of birth–world–death, the human who searches for liberation finally departs, leaving others to weep over a mere six feet of earth. Thus, human life is nothing but the relentless chase of pain, mistaking it for pleasure, and running behind suffering believing bliss lies hidden within it.

Pleasure thus obtained through sense objects (viṣaya sukha), can never bring fulfilment. Desire knows no bounds—could one rule the entire universe and still be satisfied? Sense pleasure merely disguises dissatisfaction as joy.

Sense pleasure bears three major defects (“doshA”):

1. it breeds sorrow, (“dukha”)

2. it never satisfies,(“atripti”)

3. and it binds. (“BandhA”)

From such a striving, one may get wealth , a sense of security, a sense of immediate gratification; but never liberation.

Then one day the heart sighs: “Enough. How do I reach the end of this road?” That day varies with each individual and is according to one’s karma. For sure - everyone will reach that day. That day lots of questions keep gushing out of an individual

1. Why me?

2. Why does injustice prosper?

3. Is there no end?

4. Why do trials return again and again?

5. Does God exist? Where is He?

To all these questions, there is only one answer alone.

Know thy Self.

Yes ! The answer is right inside you. Do not abandon where you are and wander everywhere seeking what is not elsewhere. Know yourself.

The contemplation of one who thus seeks is expressed in this song (Carnatic Music genre) in Tamil.

Literal Translation in English is given below (not to scale and notations).

Rāga: Māṇḍ

Pallavi (akin to the Primary “Refrain or Theme)

Is liberation possible ?

Without seeking the Primordial Source within yourself—

Is it possible?

Anupallavi (akin to Secondary “Refrain or Theme)

For one who has no clarity

About the destination to be reached,

Who wanders chasing mere sense pleasures,

Without knowing Supreme Wisdom—

Is it possible?

Caraṇam (akin to the Verse or Bridge)

Full like the sky, abiding eternally,

The Supreme Bliss hidden within humans,

Form of the Divine beyond concealment;

Beginningless and endless, beyond speech,

If one sees that One Supreme Reality Only in stone idols—

Is it possible ?

Enjoy the melody . God Bless

—-———————————————

ஆத்ம ஞானத் தேடல்

எப்போதும் விரிவடையும் விண்மீன் மண்டலத் திரள்களில் ஒரு சிறிய விண்மீனின் ஒரு அங்கமான ஒரு கோள நெருப்பைச் சுற்றி சுழலும் ஒரு சிறிய பாறைப்பந்தின் மேற்பரப்பின் ஓரிடத்தில் , மகப்பேறு மனைக்கும் சுடுகாட்டுக்கும் இடையில் கழிக்கும் நேரத்தையே மானிடர்கள் வாழ்க்கை என்று கூறுகின்றனர்

ஒரு துளி நீரில் ஜனனம்

ஒரு துளி நெருப்பில் மரணம்

இதனிடையே வாழ்வின் பயணம்

என்றான் கவியரசன் கண்ணதாசன். இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில், நமது குறிக்கோள் என்ன? ஆராய்வோம்

அண்டங்களடங்கிய இந்த பிரபஞ்சத்தில் 84 இலட்சம் விதமான உயிரினங்கள் உண்டு என்று ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, நமது புராணங்கள் கூறுகின்றன. அவற்றை நீர் சார்ந்த உயிரினங்கள், அசைவற்ற தாவரங்கள் மற்றும்  மரங்கள், ஊர்வன, பறவைகள், நிலப்பரப்பு விலங்குகள், மனிதன் போன்ற விலங்குகள் என்றும் வகைப்படுத்தியுள்ளன. இந்த உயிரினங்களனைத்திலும் தலையானது மனித இனம். இதைத்தான் ஆதிசங்கரர், விவேக சூடாமணியில்

जन्तूनां नरजन्म दुर्लभमतः

“ஜந்தூனாம் நர-ஜென்ம துர்லபம்” என்று கூறுகிறார்.

அவ்வைப் பிராட்டியாரும் இதனையே “அரிது அரிது மானிடராகப் பிறத்தல் அரிது” என்றார்.

ஏன் இப்படி கூறுகின்றனர் என்று ஆராயலாம். மனிதனுக்கும் மற்ற உயிரினங்களுக்கும் பொதுவான பல அம்சங்கள் உள்ளன: உண்ணுதல், உறக்கம், புலன் திருப்தி. இருப்பினும், மனிதர்களுக்கு ஒரு வித்தியாசம் உள்ளது. ஆறறிவு உடைய மனிதனுக்கு மட்டுமே சிந்தித்து, பகுத்தறியும் சக்தி உள்ளது. மாற வேண்டும், மேம்படுத்த வேண்டும், முன்னேற வேண்டும் என்ற ஆர்வம் உள்ளது. இத்தகைய உந்துதல் வேறு எந்த உயிரிலும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதனால்தான் பல நூற்றாண்டுகளாக விலங்குகள் அப்படியே இருக்கின்றன. அவைகளின் வாழ்க்கை முறையிலும், உணவு முறையிலும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அதேசமயம், மனிதர்கள் எவ்வளவு முன்னேற்றம் அடைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் பார்க்கலாம். மனிதன் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த இனம் என்பதை இது காட்டுகிறது.

அந்த ஆறறிவினால் தான் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள்கள் (புருஷார்த்தா என்பர் வடமொழியில்) அறம், பொருள், இன்பம், என்பதனையும், அதன்வழியாக மனிதன் வாழ்வில், துன்பங்கள் இல்லாத, தூய, நிலையான பேரின்பத்தை (வீடு பேறு, பேறு, முக்தி, மோக்‌ஷம் என்றெல்லாம் கூறப்படும்) அடைவதே தலையான குறிக்கோளாக கொள்கிறான்.

எனினும் ஒவ்வொருவனும் வாழ்வில், குறிக்கோள்களை அமைத்து, அதனை அடைய, இவ்வுலகம், உலகப்போருட்கள் மீது மருவு கொண்டு உறவுகள் என்று ஏற்படுத்தி வினைகள் புரிகிறான். அந்த முயற்சிகள், முயற்சிகளின் விளைவுகளான இன்பம் அல்லது துன்பம் இவைகளை ஆராய்ந்து, கிடைக்காத இன்பத்தை நோக்கி விரைகிறான்.

ஆசை கோபம் களவு கொண்டு பேசத் தெரிந்த மிருகமாகி, இன்பத்தில் துன்பம் துன்பத்தில் இன்பம் என்று இறைவன் வகுத்த நியதியை மறந்து, இருக்கும் வரை அனுபவி ராஜா அனுபவி என்று புலனின்பங்களை நாடி, இது தான் உலகம் என்ற தத்துவம் வேறு சொல்லிக்கொண்டு, இந்த உலகத்தில் எல்லோருக்கும் மரணம் மட்டுமே ஒரே கதி என்பதை அறிந்திருந்த போதும், மரணத்தை எண்ணிக் கலங்கி மடிகிறான்.

இதை தான் “செத்த பிணத்தை பார்த்து சாகாத பிணம் அழுகிறது” என்று கூறினரோ? படித்தாலும் அறிந்தாலும் உணர்ந்தாலும் புத்தியில் உறைக்காத பல விஷயங்களில் முதன்மையானது இதுதான். இப்படி பிறப்பு-உலகம்-இறப்பு எனும் பிறவிப்பிணியுடன் தன்னை இறுகக்கட்டி, வீடுபேறு எனும் பேரின்பத்தை தேடி அலைந்த மனிதன் ஆறடி நிலத்தில் பிறரை அழுகவிட்டுச் செல்கிறான்.

ஆக, இன்பம் தன்னை இன்பமென அறியாமல், துன்பத்தின் பின்னால்,துன்பத்தில் இன்பம் இருக்கிறதென்று ஓடிக்கொண்டிருப்பதே மனித வாழ்க்கை.

புலன்களால் துய்க்கப்படும் பொருட்களால் கிட்டும் இன்பம் (“விஷய ஸுகம்”) என்பது நிறைவினை கொடுக்காது். ஆசைக்கோர் அளவில்லை அகிலமெல்லாம் கட்டி ஆண்டாளும் அல்லவா. ஆக, நிறைவிலா துன்பத்தை இன்பமெனக் கருதவைப்பது விஷய ஸுகம். இந்த விஷய சுகத்தின் குறைகள் (தோஷங்கள்)

1. துக்க தோஷம் (விஷய சுகம், துக்கம் நிஸ்ச்ருதம் sorrows ),

2. அதிருப்திகர தோஷம் (நிறைவின்மை, dissatisfactions ),

3. பந்த தோஷம் அடிமைப்படுத்தும் தன்மை (binding, addiction),

ஆக, சிரமங்களை வளர்க்கும் சிரமங்களை மேற்கொள்கிறோம் இங்கே. இந்தப் பயணத்தினால் நமக்கு பொருள் ஆக்கமும் (யோகம்), நலனும் (ஷேமம்) கிட்டலாம். ஆனால் வீடு பேறு, பேறு, முக்தி, மோக்‌ஷம் என்றெல்லாம் கூறப்படும் நமது இறுதி இலக்காம் துன்பமேதுமிலா நிலையான இன்பம் கிட்டாது.

“எண்ணாத எண்ணமெல்லாம் எண்ணி எண்ணி ஏழை நெஞ்சம் புண்ணாக செய்தது போதும். எமது இறுதி இலக்கை அடைவது எங்கனம்” என்று இயல்பாகவே புற நோக்குடைய நமக்கு சிந்திக்கும் நேரம் வரும் என்பது உறுதி. எப்போது என்பது ஒவ்வொருவருக்கும், அவரவர் வினைப்பலன் வழி விதித்திட்டதைப் பொறுத்தது.

அந்த நேரத்தில் வரும் கேள்விகள் பல.

1. எனக்கு ஏன் இந்த சோதனை

2. தீங்கிழைத்தவன் இன்பமாக உள்ளானே ஏன்

3. இதற்கு விடிவு ஏதும் இல்லையா.

4. இதுவும் கடந்து போகும் என்றீரே: ஒன்று கடந்தபின் அடுத்தடுத்து ஏன் எனக்கு?

5. இறைவன் இருக்கின்றானா? இருந்தால் எங்கே இருக்கிறான் ?

இக்கேள்விகெளுக்கெல்லாம் ஒரே பதில் ஆத்ம ஞானம் எனும் மெய்யறிவு. “உன்னை அறிந்தால், உயர்ந்தாலும் தாழ்ந்தாலும், தலை வணங்காமல் நீ வாழலாம்”. இருக்குமிடத்தை விட்டு இல்லாத இடம் தேடி எங்கெங்கோ அலையாதே. உன்னையே நீ அறிவாய் !

அப்படி அறிய முயல்பவன் ஒருவனின் சிந்தனையே இப்பாடல்.

ராகம்:  மாண்டு

பல்லவி

ஆகுமோ பேறு

ஆதிமுதலை உன்னுள் தேடாமல் - ஆகுமோ

அநுபல்லவி

சேரும் இடம் செல்லத் தெளி வொன்று இல்லாத அவன்

வெறும் புலன்பின் தேடி அலைந்து பேரறிவை அறியாமல்….ஆகுமோ

சரணம்

வானமென நிறை, நித்யமென உறை

மானிடருள் மறை பேரின்ப இறை வடிவை

ஆதி அந்தம் இலா, ஓதுதற் கரிதான

ஒன்றெனும் பரமனை கல்லிலே கண்டால் மட்டும் ஆகுமோ…..

இறையருள் பெருக ! வளமுடன் வாழ்க !

—————————————

முகவுரை

சுவாமி ஓம்காரானந்தா தனது அறிவுரைகளில் ஒரு சிறுகதையைக் கூறி அதிலடங்கும் தத்துவத்தை விளக்குவார். அதில் ஒன்றினை இப்போது காண்போம்.

ஒரு ஊரில் ஒரு மிகப்பெரிய செல்வந்தன் இருந்தான். செல்வம் சம்பாதிப்பதில் மிக கெட்டிக்காரன். ஆனால் சேர்த்த சொத்திலிருந்து தான தர்மங்கள் எதுவும் செய்யாமாட்டான். ஞானி நீலகண்ட தீட்சிதர் கூறுவது போல “ம்ருத்யோபி அர்தம் ந மோஷ்யாமி” - செத்தாலும் யாருக்கும் என் சொத்தை கொடுக்க மாட்டேன் என்ற மனஉறுதியுடன் செல்வத்தை குவித்தான். பின் தனது “விருப்பு ஆவணம்” (Will) தயாரித்தான். அதில் தான் இறக்கும்போது தன் செல்வமனைத்தும் தன்னுடனேயே சேர்த்து புதைக்க வேண்டும் என்று எழுதி வைத்தான். ஊரில் உள்ள அனைவருக்கும் இது தெரிய வந்தது. சில வருடங்களுக்குப்பிறகு அவன் பிணியால் இறந்தான். அவனது இறுதி ஊர்வலத்திற்கு அனைவரும் வந்தனர்; அவனைப்பாரக்க அல்ல; அவனுடன் புதைபடப்போகும் செல்வங்களக்காண. பூமியில் தோண்டப்பட்ட குழியில் சவப்பெட்டியை இறக்கும் முன்பு, ஊர் மக்கள் அவளது மனைவியிடம் செல்வங்கள் எங்கே என்று கேட்டனர்; அவளும் மூடிய ஒரு சிறு பேழையக் கொடுத்தாள். ஆச்சரியத்துடன் ஊர்மக்கள் கேட்டனர் “தானமேதும் செய்யாமல் அவ்வளவு செல்வங்களைக் குவித்தானே உன் கணவன். நீ வெறும் சிறு பேழை மட்டும் தான் அவன் சொத்து என்கிறாயே. இது என்ன நியாயம்?” என்று வினவினர். அவளும் முகத்தில் ஒரு மாறுதலும் இன்றி “அனைத்து செல்வங்களும் ஒரு காசோலையில எழுதி இந்தப் பேழையிலே வைத்துள்ளேன். எங்கு செல்கிறாரோ அவர் அந்த காசோலையை காசாக மாற்றிக் கொள்ளலாம்” என்றாள் அவள்.

நகைச்சுவையை விடுத்து, இந்த கதையினுள் உள்ள சாராம்சத்தை ஆயவேண்டும் நாம். யாக்கை நிலையாமை, செல்வம் நிலையாமையை அறிந்துணர வேண்டும். அஷ்டாவக்ர கீதையின் இந்த ஸ்லோகம் இந்த இரண்டு கோட்பாடுகளை உள்ளடக்கியது.

ஸ்லோகம்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

ஜனகர் கூறும் “நாஹம் தே³ஹோ ந மே தே³ஹோ ஜீவோ நாஹமஹம்“ உடல் நானல்ல, உடலும் எனக்கல்ல, உற்ற தேஹத்து உணர்வும் நானல்ல என்ற சொற்களை ஆய்வோம், இப்பகுதியில்.

உடல் நானல்ல

மனித உடல் ஒன்றுடனொன்று தொடர்புபட்டு இடைவினையாற்றும் பல உடல் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. வெவ்வேறு உடல் தொகுதிகள், வேறுபட்ட உடற்கூற்று அமைப்புக்களைக் கொண்டிருந்தாலும், மிகவும் நெருங்கிய தொடர்புகொண்டு, ஒன்றுடனொன்று இணைந்து செயலாற்றுகின்றன. இருப்பினும், ஒவ்வொரு தொகுதியும் தனக்கான தனிப்பட்ட தொழில்களையும், நோக்கங்களையும் கொண்டு செயல்படுவதற்கேற்ற உறுப்புக்களைக் கொண்டுள்ளன. இதைப்போல விலங்கினங்களுக்கும் மற்ற உயிரினங்களுக்கும் உடல் உண்டு. இறந்தபின் விலங்கினங்களின் உடலுக்கு மதிப்பு அதிகம்; மனித உடலுக்கு அல்ல.

அங்கோடு இங்கோடு அலமருங் கள்வர்
ஐவர் கலகமிட்டு அலைக்குங் கானகம்
சலமலப் பேழை; இருவினைப் பெட்டகம்;
வாதபித்தம் கோழை குடிபுகுஞ் சீறூர்;
ஊத்தைப் புன்தோல் உதிரக் கட்டளை;

நாற்றப் பாண்டம்; நான் முழத்து ஒன்பது
பீற்றல் துண்டம்; பேய்ச்சுரைத் தோட்டம்
அடலைப் பெரிய சுடலைத் திடருள்;
ஆசைக் கயிற்றில் ஆடும் பம்பரம்;
ஓயா நோய்க்கிடம்; ஓடும் மரக்கலம்;

மாயா விகாரம்; மரணப் பஞ்சரம்;
சோற்றுத் துருத்தி; தூற்றும் பத்தம்;
காற்றில் பறக்கும் கானப் பட்டம்;
விதிவழித் தருமன் வெட்டுங் கட்டை;
சதுர்முகப் பாணன் தைக்குஞ் சட்டை;

ஈமக் கனலில் இடுசில விருந்து;
காமக் கனலில் கருகும் சருகு;
கிருமி கிண்டுங் கிழங்கஞ் சருமி,
பவக்கொழுந்து ஏறுங் கவைக் கொழு கொம்பு;
மணமாய் நடக்கும் வடிவின் முடிவில்

பிணமாய்க் கிடக்கும் பிண்டம்; பிணமேல்
ஊரில் கிடக்க வொட்டா உபாதி;
கால் எதிர் குவித்தபூளை; காலைக்
கதிர் எதிர்ப்பட்ட கடும்பனிக் கூட்டம்;
அந்தரத்து இயங்கும் இந்திர சாபம்;

நமது இதயத்தை சம்மட்டியால் அறைந்து உணர வைக்கும் பட்டினத்தாரின் வரிகள், நிலையாத உடல்தான் நான் என்று உணரக்கூடாதென்பதை வலியுறுத்துகின்றன. “நாலு பேர் சுமப்பதை நான் சுமக்கிறேன்” என்றான் ஒரு ஞானி. பின் ஏன் தான் உடலை சுமக்க வேண்டும். உடலின் பயன்தான் என்ன? அன்னத்தால் ஆய உடம்பின் பயன் எல்லாம் முன்னோனாகிய உயிரைக் காட்டி விடும்என்கிறாள் அவ்வைப் பாட்டி.

உடலும் எனக்கல்ல

உடல் நானல்ல என்பதை அறிந்தோம். ஆனால் அந்த உடல் நமக்காகத்தானே என்ற ஐயம் அடுத்து. நான்தானே அந்த உடலை பராமரித்து, உடலை வருத்தி உழைக்கிறேன். எனவே அந்த உடல் என்னுடையது அல்லவா என்ற கேள்வி எழுவது நியாயம். ஒருவகையில் அன்றாட வாழ்வியல் நிலையில் இதில் தவறு ஏதுமில்லை. ஆனால் சற்று ஆழ்ந்து யோசித்தால், என் உடலை வருத்தி புரியும் உழைப்பு, அதனால் வரும் சம்பாதிப்பு என்றால், உடனடியாக நாம் பட்டிருக்கும் மூன்று கடன்கள் நமக்கு நினைவுக்கு வரவேண்டும்.

1. நம் உடல் எங்கிருந்து வந்தது - பெற்றோரிடமிருந்து.

2. நம் உழைப்பு திறன் எங்கிருந்து வந்தது - ஆசானிடமிருந்து

3. இவரிருவரின் மூலம் எது - பரம்பொருள் எனும் இறைவன்

ஆக, இந்த மூவரும் இலையேல் எங்கிருந்து வரும், நம் உடலும், கடின உழைப்பும், செல்வமும். எனவே தான், கடவுளுக்கும், முன்னோர்களுக்கும்/பெற்றோர்களுக்கும், நமக்கு ஆசானாக விளங்கிய ரிஷிகளுக்கும் நாம் நன்றி செலுத்தி, செலுத்த வேண்டிய கடன்களை (தேவ, பித்ரு, ரிஷி ருணம் என்று வடமொழியில் கூறுவர்) நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று நமது சாஸ்திரங்கள் தெளிவாகச் சொல்கின்றன.

உற்ற தேஹத்து உணர்வும் நானல்ல

சரி, உடல் நானல்ல, உடலும் எனக்கல்ல. அப்படியானால் இந்த உடலால் என்ன பயன்?இதற்கு அவ்வையார் எளிய தமிழில் விளக்குகிறார்.

உடம்பினைப் பெற்ற பயனாவதெல்லாம்

உடம்பினுள் உத்தமனைக் காண்

உடம்பினை நாம் பெற்றிருக்கிறோம். இதனைப் பெற்றிருக்கும் பயன் எல்லாமே நம் உடம்பில் இருக்கும் உத்தமனைக் காண்பதே. அந்த உத்தமன் யார்?

அந்த உத்தமன் என்பவர் செவிகளின் செவியாய், மனதின் மனமாய், வாக்கின் வாக்காய், மூச்சின் மூச்சாய், கண்ணின் கண்ணாய் நம்மைக் கடந்தும், நமக்குள்ளும் தூய உணர்வாய் மாறாமல் நிலையாக இருக்கும் பிரம்மன் எனும் பரம்பொருள் என்கிறது நமது மறைகள்.

அந்தப் பரம்பொருளை சுய அனுபவத்தின் மூலம் மட்டுமே அறிந்துணர முடியும். அதற்குத்தான் உடம்பு படைக்கப்பட்டுள்ளது என்கிறார் ஔவையார்.

உடலின் இயக்கத்திற்கு காரணம் உடலாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில் அது ஒரு ஜடப்பொருள். இந்த உடலை உயிர் மேவியுள்ளது. அப்படியென்றால் அந்த உயிர்தானே நான்?

உடம்பினுள் இருக்கும் இந்த உயிரான உணர்வை, ஜீவன் (சீவன்) என்கிறோம். உணர்வுடையார் உத்தமனை உணரவேண்டும் என்றால் உத்தமனாக என்னுள் உறைந்திருக்கும் பிரம்மனை உணர்வதற்குத்தான் இந்த உயிரெனும் உணர்வு (ஜீவா) உடலில் (தேஹம்) உள்ளதோ?

அப்படி என்றால் நான் யாராக இருக்கிறேன்? ஜீவனாகவா அல்லது பிரம்மனாகவா; எதற்கு ஜீவன், பிரம்மன் என்ற இரண்டு உணர்வுகள் என்னுள்ளே? நான் இருக்கிறேன்; எனக்கு ஜீவன் இருக்கிறது. இதை நான் அறிகிறேன், உணர்கிறேன். ஆனால் பிரம்மனை நான் அறிந்ததில்லை, உணர்ந்ததில்லை. எனவே என் தன்னுணர்வே (ஜீவனே) நான் என்று ஏன் கொள்ளக்கூடாது?

ஏற்றுக் கொள்ளலாம். நம்மில் பெரும்பாலானோர் அப்படித்தான் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம். அப்படி ஏற்றுக்கொண்டதனால்தான், நான்-எனது, நீ-உனது, அது-இது என்று இருமைப்படுத்தி இந்த உலகினை நுகர்ந்து, இன்ப-துன்பம், பிறப்பு-இறப்பு எனும் பிறவிப்பிணியில அல்லலுறுகிறோம். நமது வாழ்வின் குறிக்கோள் பரிபூரண நிலையான துன்பங்கள் இல்லாத மகிழ்வு என்பதனை நினைவு கூற வேண்டும்.

ஒவ்வொரு உடலிலும் ஜீவன், பிரம்மன் என்று இரண்டு இருப்பு தெரிகிறது;ஒன்றை உணர முடிகிறது. மற்றொன்றை உணர இயலவில்லை, அல்லவா. அனுபவத்தால் அறிந்துணரும் இறுதி உண்மை என்பது ஒன்றே, இரண்டு அல்ல என்று அத்வைத வேதாந்தம் மிகத்தெளிவாக கூறுகிறது.

ஆக, உற்ற தேஹத்திலிருக்கும் உயிரும் நானல்ல. பின், நான் யார்? இந்த கேள்வியை ஜனகர் எவ்வாறு கையாளுகிறார் என அடுத்த பகுதியில் காண்போம்.

அதுவரை…….

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Vividly remember going around the bushes in the village and plucking leaves with the flowers (called Calotropis gigantea - “Erukkalam Poo” ) and having early morning bath with the leaves and flowers on the head and pouring water over it. It is called Arunodaya Snan.

Here is my maiden venture into Carnatic Music Composition. As a novice, I have no clue about this genre and its notations. All I heard was the song Muruga Muruga sung by the legendary sisters Radha & Jayalakshmi in the raga Saveri.

முகவுரை

சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி தனது அறிவுரையில்

“நமது அறிவாற்றலால் உள்ளிட்டு கருதப்படுகின்ற/உணரப்படுகின்ற/நம்பப்படுகின்ற/புரிந்துகொள்ளப்படுகின்ற ஒரு பொருள்தான் இந்த உலகம்”

என்று விளக்குகிறார்.

அறிவாற்றல் (cognition) என்பது பொருள், செயல், உறவு, வர்க்கம், பண்பு, (வஸ்து, கர்மா, ஸம்பந்தா, ஜாதி, குனா என்பர் வடமொழியில்) ஆகியவற்றை அறிவது.

உதாரணமாக

1. உலகம் என்பது பஞ்ச பூதங்களால் ஆன உருண்டையான பொருள் (வஸ்து),

2. அது சுழன்று கொண்டு, சூரியனையும் சுற்றிவரும் (கர்மா),

3. அது சூரிய மண்டலத்தில் உள்ள பல கோள்களில் ஒன்றான பூமியில் உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன (ஸம்பந்தம்)

4. நிலம், நீர், விண்வெளி என்ற பிரிவுகளுடன் கண்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டது (ஜாதி)

5. பூமிக்கு ஈர்ப்பு சக்தி உண்டு (குணா - பண்பு)

அப்படி அறிவாற்றலால் அறியும்போது, உலகத்தை நம்மிடமிருந்து வேறாக அறிகிறோம்.

வேற்றுமை என்றால் ஒரு வரைகோடு இருக்கவேண்டும் இரண்டிற்குமிடையே, அல்லவா! இந்த வரைகோடு எங்கிருந்து தொடங்குகிறது?

வெளியில் இல்லை; “நான்” என்று உணரும் இடத்தின் வரைக்கு அப்பால். அந்த வரையிடம் எது? “நான்” என்ற உணர்வு இயங்கும்

தோல் வரை தானே?. அதனைத் தாண்டி விட்டால் அது வேறு, நான் வேறு என்கிறோம். ஒரு ஊசியை நம் இரு விரல்களுக்கு நடுவே உள்ள இடைவெளியில் குத்தினால் “அப்பாடா! நல்ல வேளை. நான் பிழைத்தேன்” என்கிறோம். ஆக நான் அல்ல என்பது, நான் என்பதைவிட பல மடங்கு பெரியது என்ற உணர்வு.

இந்த உணர்வு இல்லாவிட்டாலோ, அல்லது உலகம் இல்லாவிட்டாலோ இந்த வேற்றுமை இல்லை. அது எப்படி சாத்தியமென்று நாம் வியக்கக்கூடும். வியக்கத்தக்க வகையில், அனுதினமும் இந்த நிலையில் சில நேரம் நாம் இருக்கிறோம் என்பது உண்மை. சிலருக்கு இது 4 மணி நேரம், சிலருக்கு இது 8 மணி நேரம். என்ன யோசிக்கிறீர்கள் ? நமது ஆழ் உறக்கத்தைத்தான நான் கூறுகிறேன். நமது ஆழ்உறக்கத்தில் இந்த வேற்றுமை இல்லை ஏனெனில் ஆழ்உறக்கத்தில் உலகமும் இல்லை, யாரும் இல்லை என்னைத்தவிர. அது எப்படி என்னைத்தவிர? ஏனெனில், ஆழ்உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவுடன் “அப்பாடா! “நான்” சுகமாக தூங்கினேன்” என்கிறேனே.

இந்த வேற்றுமை தான் இருமையின சக்தி. இதுதான் மனத்துக்கண் மாசு; அறியாமையின் இருப்பிடம். இதுதான் பிறவிப்பிணியின் தொடக்கம்

இவ்வுலகில் நம்முள் ஒருவன், இந்த வேற்றுமையை கடந்தால், எந்த நிலையில் இருப்பான் என்பதை அறிய வேண்டுமா. வாருங்கள், ராஜரிஷி ஜனகரின் இந்த ஸ்லோகத்தை ஆய்வோம்.

ஸ்லோகம்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

அஷ்டாவக்ர முனிவரின் அறிவுரையை அறிந்துணர்ந்து, இருமைதனை களைந்த ஜனகருக்கு, அனைத்தும் ஆன்மாதான். அவர் தனக்கும் உலகின் எல்லா பகுதிகளுக்கும் இடையில் எந்த வித்தியாசத்தையும் பார்ப்பதில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, அனைத்தும் ஆன்மா அல்லது ஆன்மாவின் வெளிப்பாடு. எனவே, மக்கள் மத்தியில், அந்த ஒற்றுமையில் மூழ்கி இருமையை ஒரு வெறும் தோற்றமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

மக்கள் மத்தியில் இருக்கும்போது ஜனகர் ஏன் இருமையை அனுபவிப்பதில்லை? இதற்கு பதில் ஸ்லோகத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் கொடுக்கின்றார் ஜனகர். அவர் பற்றுதல்களிலிருந்து விடுபட்டவர். இருமைக்கும் பந்தம் என்ற தளைக்கும நேரடித் தொடர்பு உள்ளது. இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்துகின்றன. இணைப்புகள் இருக்கும் வரை இருமையும், இருமை இருக்கும் வரை பந்தமும் இருக்கும். இரண்டும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் போல.

ஒரு நபர், இருமையின் காரணமாக பந்தங்களால் கட்டப்படுகிறார். தளைகள் இருக்கும் வரை இருமை நிலைத்திருக்கும். எல்லையற்ற ஆன்மா எனும் தூய உணர்வின் அனுபவம் எழும்போது இரண்டும் கரைந்து போகின்றன. விருப்ப, வெளறுப்பின்றி, உறவிற்கும், பந்தங்களுக்கும் காரணங்கள் ஏதுமில்லாமலாகிவிடும்.

இருமை என்பது ஒரு மனநிலை. இது வெறும் உணர்விலிருந்து எழுவதில்லை, அறியாமை மற்றும் மாயையிலிருந்து எழுகிறது. அறியாமையால், ஒருவன் ஆசை, அகங்காரம், பற்றுகள் மற்றும் மாயையை அனுபவிக்கிறான்; இவைகளே மனதின் மாசு. மாசடைந்த மனத்தால், படைப்பின் பன்முகத்தன்மையில் மறைந்திருக்கும் ஒற்றுமையை உணரவில்லை.

தன்னை உணர்ந்த யோகிக்கு, மாயையின் இடத்தில் புறநிலை நோக்கு கொண்ட பகுத்தறிவு எழுகிறது. எண்ணங்கள் அவரை அசைப்பதில்லை; மனதின் மாற்றங்கள் அவரை பாதிக்காது. ஆசை அறுக்கப்படும். அவர் மக்களைப் பார்க்கவில்லை அல்லது அவர்களை அடையாளம் காணவில்லை என்று அர்த்தமல்ல. அவரது புலனுணர்வு சார்ந்த விழிப்புணர்வு உள்ளது, ஆனால் அவர் விஷயங்களை உள்ளபடியே பார்க்கிறார், அதே நேரத்தில் அவர் தனது ஆன்மாவை மற்றும் அதன் உலகளாவிய தூய உணர்வின் ஆழத்தில் இருக்கிறார்.

மக்கள் மற்றும் உலகத்துடனான நம் உறவு வெளி மற்றும் உடல் ரீதியானது. ஞானியின் உறவு உள்ளார்ந்தது மற்றும் நுட்பமானது. கண்ணால் காண்பதும், புலன்களால் அறிவதும் மெய் அல்ல என்பதை அறிந்து ஆயந்து அவைகளின் சாரமான மெய்ப்பொருளை கண்டு, அவற்றைத் தனது ஆன்மாவாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

அதனால்தான் ஜனகர், மக்களினமுள்ளிருந்தும் இருமை காணேன், அடர்வன நடு இருப்பென உணர்கிறேன், பின் எவ்விடம் எனக்கு பற்றுதல் என்று வியப்பு கலந்த ஆனந்தத்துடன் தனது நிலையை உரைக்கிறார்.

முடிவுரை

பன்மை என்பது மனம் மற்றும் புத்தி மூலம் மட்டுமே உணரப்படுகிறது. அவைகளைக் கடந்த பிறகு, மனிதர்களின் கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் கூட பன்முகத்தன்மையை அனுபவிக்கும் உணர்வாளர் என்று ஒருவர் இல்லை. தூய உணர்வின் இருக்கையில் இருந்து பார்க்கும்போது, அவர் எங்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் ஆன்மாவை அடையாளம் காண்கிறார்.

இன்பம் இடையறாது ஈண்டும் அவாவென்னும்

துன்பத்துள் துன்பம் கெடின்

என்ற திருக்குறளுக்கொப்ப, துன்பத்தின் மூலகாரணமான அவாவினை அறுத்ததனால் துன்பத்தை அழித்து இடையறாத இன்பத்தை காண்கிறார் ஜனகர்.

ஒரு காட்டில் அலைந்து திரிபவர் உணரும் கம்பீரமான தனிமையை ஜனகர் இங்கே பயன்படுத்துகிறார். இந்த நிலையில் அவர் எப்படி புலன்களைக் கொண்டு விளையாட முடியும்? பரம்பொருளான ஆன்மாவே அவர் என்று அறிந்துணரந்தபின், அவருக்கு உறவுகளும் பந்தங்களும் வெறும் ஒப்பனை கலந்த ஒரு விளையாட்டே.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! This post is public so feel free to share it.

Share

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

முகவுரை

பரம்பொருளின் படைப்பில், பதினான்கு உலகங்கள் உள்ளன என மறைகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. நமது பூமி நமக்குக் கீழே ஏழு உலகங்களும் நமக்கு மேலே ஆறு உலகங்களும், பூமி மையத்திலும் உள்ளன. நமக்கு மேலே உள்ள உலகங்கள் சொர்க்கத்தின் வெவ்வேறு நிலைகள் என்றும், நமக்குக் கீழே உள்ளவை நரகத்திற்குரியவை என்றும் கூறலாம்.

இத்தகைய கட்டமைப்புகள், ஒழுக்கமான நடத்தை மற்றும் நற்பண்புமிக்க வாழ்க்கை முறையை வளர்ப்பதற்கு பக்தி மார்க்கத்தில் ஈடுபடுபவரை ஊக்குவிப்பதோடு, இந்த உலகங்கள் பொதுவாக மக்களிடையேயான மற்றும் சமூகங்களுக்கு இடையேயான தொடர்புகளை கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் நிர்வகித்தல் ஆகியவற்றில் ஒழுங்குபடுத்தும் வழிமுறைகளாக செயல்படுகின்றன.

நான் யார் என்று அறிந்துணர்ந்த ஞானி, இந்த உலகங்களை எவ்வாறு காண்கிறார் என்பதனை இந்த ஸ்லோகம் கோடிட்டு காட்டுகிறது.

ஸ்லோகம்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

நம்மை நாம் ஒரு தனிப்பட்ட நபராக (உடல் மன, புத்தி வளாகத்தில் உறையும் ஒரு ஜீவனாக, அதாவது அவைகளால் வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு தனிப்பட்ட இருப்பாக) உணரும் (எடுத்துக் கொள்ளும்) வரை, அந்த தனிப்பட்ட நபரின் வினைகள், வினைப் பலன்களின்படி இன்பம், துன்பம் இரண்டினையும் அனுபவிப்போம்.

இதில் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நாம் கருதும் அந்த தனிப்பட்ட நபர் (“அந்த நான்” எனக்கூறுவோம் அவரை, நமது இந்த படிப்பிற்காக) உண்மையானவர் அல்ல. இதனை வேதங்களும், நமது சொந்த முன்ஆய்வு செய்யப்படாத - அல்லது தவறாகப் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்ட - அனுபவத்தைப் பற்றிய பாரபட்சமான சுய-விசாரணையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

அந்த சுய விசாரணையின் முடிவு, வேதங்கள் கூறிடும் ஒரே உண்மை.

“முழுமையான, வரம்பற்ற, செயலற்ற, பண்பு அற்ற, நித்திய, எப்போதும் இருக்கும், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த, இருமையிலா ஒருமையான விழிப்புணர்வே நான் எனும் அந்த தனிப்பட்ட நபர். இது தான் உண்மையான ஆத்ம ஸ்வரூபம் என்று கொள்ளலாம். இதனை அறிவதே ஆத்ம ஞானம். இதுவே இலக்கு”.

இந்த நானே சத்யம், நித்தியமானவன்; நேரம் மற்றும் இடம் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவன். (இவரை “இந்த நான்” எனக்கூறுவோம், நமது இந்த படிப்பிற்காக)

“அந்த நான்” ஒரு மித்யா; அதாவது, குறித்த நேரத்தில் வருகிறேன், குறித்த நேரத்தில் செல்கிறேன், மறுபடியும் குறித்த நேரத்தில் வருவேன்; நிலையற்ற, மாறுகின்ற, குணங்கள் அடங்கி, நேரம் இடம் இவைகளுக்கு கட்டுப்பட்டு வினைகள் புரிந்து வினைப் பலன்களின்படி இன்பம், துன்பம் இரண்டினையும் அனுபவிக்கும் இருமையான மனிதன் (நர ஜன்மம்)

வந்து செல்லும் “அந்த நான்” எனும் தனிப்பட்ட நபரான என்னை, மேற்கூறிய இலக்கை (“இந்த நான்” எனும், ஆத்ம ஞானத்தை அறிந்துணர) அடைய சரியான மனநிலையை ஏற்படுத்தி, சரியான பாதையில் கொண்டு செல்லத்தான் வேதங்களின் கர்ம காண்டங்கள் எனும் முதல் பகுதிகள் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளன. அங்கேதான் பிறப்பு, இறப்பு, வினை, வினைப் பலன்கள், மறுபிறப்பு, வினைப் பலன்களால் நான் எங்கு செல்கிறேன், எங்கிருந்து வருகிறேன் என்பதை உணர்த்த குறிப்பிடப்பட்ட இடங்களான சொர்க்கம், நரகம் என்றேல்லாம் கூறப்பட்டுள்ளது.

இவைகளனைத்தும் நிலையற்ற, மாறுகின்ற, குணங்கள் அடங்கி, நேரம் இடம் இவைகளுக்கு கட்டுப்பட்டு வினைகள் புரிந்து வினைப் பலன்களின்படி இன்பம், துன்பம் இரண்டினையும் அனுபவிக்கும் “அந்த நானுக்கு”த்தானே ஒழிய, முழுமையான, வரம்பற்ற, செயலற்ற, பண்பு அற்ற, நித்திய, எப்போதும் இருக்கும், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த, இருமையிலா ஒருமையான விழிப்புணர்வெனும் “இந்த நானுக்கு” இல்லை.

இதனைத்தான் ஜனகர் தன் நிலையாக உணரந்து, உடலும் பயமும் நற்கதியும் நரகமும் அனைத்தும் கற்பனையே, அவைகளால் ஒரு பயனுமில்லை. ஏனெனில் நானே தூய உணர்வாக இருக்கிறேன் என்கிறார், இந்த ஸ்லோகத்தஇல். அதாவது நான் வரையறுக்கப்பட்ட “அந்த நான்” அல்ல, வரையிலா நீக்கமற நிறை “இந்த நானே” நான்; எனவே உடலும் பயமும் சொர்கமும் நரகமும் கற்பனை மட்டுமே என்கிறார் ஜனகர்.

முடிவுரை

பகவத் கீதையில் (9.21) ஒருவர் ஸ்வர்கத்திற்குச் சென்றாலும், அவருடைய நல்வினை்பயன்களின் கணக்கு முடிந்தவுடன் அவர் திரும்பி வர வேண்டும் என்று தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் விசா என்கிறோம் இதனை. எனவே, ஸ்வர்கமோ, நரகமோ என்பது இறுதியானதல்ல, அவைகளும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே தயவுசெய்து அதைத் தவிர்த்துவிட்டு, ஆத்ம விசாரணையை மேற்கொண்டு நம்மை நாம் அறிவோம்.

மேலும், ஸ்ரீ ஆதி சங்கராச்சார்யா, ஸ்வர்கத்தை நாம் மனதில் அமைதி எனவும், நரகம் என்பது மனத்தில் உள்ள இதன் எதிர்மறையாகவும் இருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். வெளிப்புற ஸ்வர்கம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பது பொருளற்றது; ‘மனதில் உள்ள எதிர்மறைகளை நீக்கி, இங்கேயும் இப்போதும் அமைதியை அடைய முயலுங்கள்’ என்பது செய்தி. அமைதிக்காக வேறொரு பயணத்திற்காக காத்திருக்க வேண்டாம். அதை இங்கேயும் இப்போதும் அறியலாம்.

இதுதான் இந்த ஸ்லோகத்தில் உள்ள அறிவுரை நமக்கு.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! This post is public so feel free to share it.

Share

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

முகவுரை

இரவு உறக்கத்தில் ஒரு இன்பக் கனா கண்டேன். அழகான சொர்க்க தீவு ஒன்றில் எனது ஆட்சி. எனக்கென்று ஒரு தனி உலகம். என் மக்கள். என்சொந்தம். எல்லாம் இன்ப மயம். துன்பம், கவலை, சோகம் என்ற சொற்களுக்குஇடமே இல்லை. நினைத்ததை நடத்தி முடிக்கும் ஆளுமை…….அப்பப்பா! போதும், போதும் என வாரி வழங்கிட செலவங்கள்.

மறு நாள் காலை எழுந்தவுடன், “சார்! பால்! எவ்வளவு சார் வேணும். இன்னும் இரண்டு மாச பில் பாக்கி எப்ப கொடுப்பீங்க சார்!” பால்காரனின் குரலால் எழுப்பப்பட்ட நான், மீண்டும் பூலோகத்திற்கு வந்திறங்கினேன் கண் இமைக்கும் நேரத்தில்.

காலை எழுந்தவுடன் அடுத்த வேளை உணவிற்கு வழி தேடும் நான் கண்ட கனவு பொய்யா? இல்லை, நான் தான் கண்டேன். இந்த கனவு எனக்கு என்ன சொல்கிறது? “கனவில் காணும் வாழ்க்கையெல்லாம் கலைந்து போகும் கோலங்கள்” என்று கூறுகிறதா?

இந்த ஸ்லோகத்தின் விளக்கம் முடியும் வரை பொறுத்திருந்து பாரப்போம்.

ஸ்லோகம்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

நான் இரவில் கண்ட கனவினை இப்போது ஆய்வோம்.

1. இது எனக்கு, என்னால் நடைபெற்ற பிரத்தியேகமாக தனிப்பட்ட காட்சி. இது யாருடனோ நடத்திய கூட்டு நிகழ்வாக இருக்க முடியாது.

2. இந்த கனவில், நான் எனக்குள் ஒரு உலகத்தை உருவாக்குகிறேன், மக்களையும் பொருட்களையும் உருவாக்குகிறேன். சுலபமாக சொல்லப்போனால், இந்த கனவில் நான் கடவுள். படைக்கும் தொழில் அவனுடையதல்லவா!

3. நான் கனவு கண்டேன் என்பதால் எனக்கு என் கனவு உண்மையானது; ஆனால் கனவில் வரும் நிகழ்வுகள் கற்பனையே.

4. நான் ஒரு கனவை உருவாக்கி அதில் நடிகனாகவோ அல்லது சாட்சியாகவோ நுழைகிறேன்.

5. கனவு என்பது எனக்குத் தெரிந்தவற்றுடன் தொடர்புடையது;

6. எல்லா கனவு பரிவர்த்தனைகளுக்கும் நான் அனுபவித்த உலகம் தேவை.

7. கனவுக்குள் நான் படைப்பாளி அல்ல; நான் ஒரு நடிகன் அல்லது சாட்சி.

8. கனவில், நான் யார் என்பது நான் யாருடன் என்னை இணைத்துக் கொள்ளவிரும்புகிறேனோ அதன் செயல்பாடு.

9. படைப்பாளியும், சாட்சியும், கனவு காண்பவர்களும் ஒன்றுதான்,

10. அதனுடன் தொடர்புடைய பாத்திரங்களைச் செய்வதில் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.

இப்போது நான் கண்ட இந்த எனது கனவின் இரண்டு பண்புகளை சுருக்கமாககாணலாம்:

1. முழுக்கனவு மற்றும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் எனக்குள்/எனக்குள் தான்நடக்கும் - "நிஜ அந்தர்கதம்" மற்றும்

2. நடந்த முழு விஷயமும் வெளிப்புற காட்சி. "பஹிர்-இவ-உத்பூதம்"

எனவே, முழு கனவு உலகமும் விழித்தெழும் என்னில் வசிக்கிறது; துல்லியமாகச் சொல்வதானால், என் மனதில் அது ஓய்வெடுக்கிறது, ஆனால் மனம் விழிப்பவரின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக இருப்பதால், விழிப்பவனிடம் வசிக்கிறது என்று கூறுவதில் தவறில்லை. ஆக,

1. இங்கே நான் அதாவது விழிப்பவன், முழு கனவு உலகத்திற்கும் ஆதிஷ்டானம்/ஆதரவு/அடிப்படை. நான்தான் கனவின் இருப்பிடம். கனவுநேரம் என்பது நான் தூக்கத்தின் மூலம் ஆதரிக்கும் வரை, கனவு உலகம் தொடர்கிறது. விழிப்பவன் எனும் நான ஆதரவைத் திரும்பப் பெறும் தருணத்தில், கனவு உலகம் கலைந்து விடும்.

2. விழிப்பவன் எனும் நான்தான், நான் கண்ட கனவுலகத்திற்கு இருப்பை கொடுக்கிறேன். அதாவது நான் இல்லாமல், கனவு உலகம் இருக்கமுடியாது, அதேசமயம் கனவு உலகம் இல்லாமல், என்னால் இருக்க முடியும், இருக்கிறேன். அப்பாடா! கடவுளுக்கு நன்றி, நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்.

3. கனவு உலகில் என்ன நிகழ்வுகள் நடந்தாலும், விழிப்பவனுக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை. இந்த குறிப்பிட்ட கனவில், நான் என்ற விழிப்பாளனிடம் விசா மற்றும் பாஸ்போர்ட் கூட இல்லை. சிறிது நேரத்தில் விமானநிலையத்தை அடைந்தேன், சிறிது நேரத்தில் சொர்கத்தீவிற்கு பறந்தேன், நேரமும் இடமும் இல்லாமல் எல்லாம் முடிந்தது. சுருக்கமாக கனவு நிகழ்வு என்னைத் தொடவே இல்லை. நான் தேசம், காலம் கடந்தவன்.

4. கனவு பொருள் மற்றும் மக்கள்; எத்தனை? அல்லது அவர்களின் எண்ணிக்கை எதுவாக இருந்தாலும், அவர்கள் யாரையும் கணக்கிடமுடியாது் எண்ணக்கூடிய ஒரே ஒருவர் விழிப்பவர், எனவே, கனவில்இருப்பவர்கள் இருந்தும் இல்லாதவர்கள்.

கனவில் இருந்து விழித்தெழுந்திருக்கும் செயல்முறையைப் புரிந்துகொள்ளமுயல்வோம்.

1. உறங்கும்போது (நித்ரா), எனக்குள் உண்மையற்றதாக (மித்யா) இருக்கும் கனவு உலகம் எனக்கு வெளியே இருப்பதாகவும், உண்மையானதாகவும் தோன்றுகிறது. அதாவது உறக்கம் உள்ளிருக்கும் கனவுலகத்தை வெளிப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், உண்மையற்றதை உண்மையாக்காட்டுகிறது.

2. உறக்கம் என்பது என்ன? விழிப்பினை அறியாத நிலை. விழிப்பே (விழிப்பவனே) ஆதிஷ்டானம், ஆதரவு, அடிப்படை என்று பார்த்தோம். ஆக, ஆதிஷ்டானத்தை அறியாத நிலையே நித்ரா எனும் உறக்கம். அதாவது“ஆதிஷ்டான அஞ்ஞானம் ஏவ நித்ரா, இதி உச்யதே”. அடிப்படைஆதாரத்தின் (விழிப்பு) அறியாமை (உறக்கம்), உள்ளிருக்கும் உலகத்தை வெளிப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், உண்மையற்றதை உண்மையாக்காட்டுகிறது.

3. உறக்கம் (நித்ரா:) (அறியாமை) போய்விட்டால், அதாவது விழிக்கும் தருணத்தில் (“பிரபோத” சமயத்தில்) விழித்திருக்கும் நிலையை நான்அறிவேன். எனவே விழிப்பது என்பது விழிப்புணர்வைத் தவிர வேறில்லை. “பிரபோதா” என்பது ஆதிஷ்டான ஞானமேயன்றி வேறில்லை. மேலும் என்னை நான் விழிப்பவனாக உணர்ந்து கொண்டால், எனக்கு ஆதிஷ்டான ஞானம் இருக்கும்போது, வெளிப்புறக் கனவு வெளியில் இருக்காது, மேலும் உண்மையாக நான கண்ட கனவு உண்மையானது அல்ல; அது உண்மையற்றது என்று எனக்கு புலப்படுகிறது.

அதுபோலவே மாயையின் மறைப்பு சக்தியால் இவ்வுலகம் தனிப்பட்டபொருளாக உணரப்படுகிறது. அறியாமையின் மூலகாரணமான இந்த மறைப்பு நீங்கியவுடன், தூய உணர்வு (பிரம்மம்), தானே பிரகாசிக்கிறது. உண்மை மறைக்கப்படும் வரை மட்டுமே, இந்த சீவனின் படைப்பு எனும் உலகம்.

ஆக, பிரபஞ்சமெல்லாம் கனவுக்கு ஒப்பாகும் மாயைதான்; ஆனால் மாயைக்குஆதாரமாக பிரம்மம் என்பது இறுதி உண்மை. அந்த பிரம்மமே நான். மாயையேதுமில்லாத எல்லையற்ற “நான்” எனும் தூய இருப்புணர்வே “ஸத்யம்-ஞானம்-அனந்தம் என்பதால் எந்த வித கற்பனைகள், கனவுகள் இவைகளுக்கு இடமே இல்லை என்கிறார் ஜனகர்.

முடிவுரை

ஜீவன்முக்தா என்பவர், தன்னிடம் (சீவனிடத்தில்) இன்னும் உடல்-மன-புத்திவளாகமெனும் உபாதிகள் இருந்தாலும், தான் பிரதிபலிக்கப்பட்ட ஒளியான “நகல் நான்” தான், பிரதிபலிக்கும் ஊடகம் அல்ல என்பதை இப்போது சுயமாகஉணர்ந்து கொண்டவர். சூரியனில் இருந்து பிரதிபலிக்கும் ஒளியைப்பார்ப்பதன் மூலம் சூரியன் பிரகாசிக்கிறது என்பதை நாம் அறிவதுப்போல, நான்பிரதிபலிக்கப்பட்ட ஒளியாயினும், பரம்பொருளாகிய தூய இருப்புணர்வான“அசல் நான்” அதனின் பிரதிபலிப்பே “நகல் நான்” எனும் சீவன் என்பதை சுயமாக உணர்ந்து கொண்டவர்.

“நான் இது” என்பதில் இருந்து, 'நான்' என்று பிரதிபலிக்கும் உணர்வுக்கு தன் கவனத்தை மாற்றியவன்தான் ஞாநி. நான் ‘இது’ அல்ல; 'இதெல்லாவற்றையும் பிரதிபலிக்கும் அது (தூய உணர்வு) நான் என்ற நிலையை உணரும்போது, உடல்-மன-புத்தியெனும் உபாதிகள் உதிர்ந்து விடுகின்றன. பிரதிபலிக்கும் ஊடகங்கள் இல்லையென்பதால் நகல் அசலாகிறது.

அண்டவெளியில் எந்தப் பிரிவும் இல்லாத மொத்த வெளியும் நான்தான்’ என்று பானை வெளி உணருவது போல, நான் “நகல் நான்” என்று உணரும்போது எல்லாம், “அந்த நான்” (“அசல் நான்”) தான் நான் என்பதை அங்கீகரிப்பதாகும். இந்தப் புரிதல் ஒரு ஞானிக்கு தெளிவாக உள்ளது. இப்படி ‘விளையாடுவதை’ வெறுமனே ரசிப்பது “ஆத்ம கிரிடா” அல்லது “லீலா” என்றும், ஆழ்ந்த தியானத்தில் நகல், அசல் நான்களுடன் முழுமையாக அடையாளம் கண்டு கொள்வது. “ஆத்மா ரதி” என்று அழைக்கப்படுகிறது - தன்னில் தானே களிப்பது/மகிழ்வது.

அந்த மகிழ்வில் ஜனகர் உரைத்த உரைகளே இந்த ஸ்லோகம்.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

முகவுரை

நான்கு முக்கிய சொற்களை அடங்கிய இந்த ஸ்லோகத்தில், முதற் சொல்லான தளை என்பதின் விரிவான விளக்கத்தை, தெய்வத்தின் குரலாய் முதல் பதிவில் கண்டோம். பின்னர், வீடு, மாயை எனும் மருட்சி, என்பதனை இரண்டாவது பதிவில் ஆய்ந்தோம். இறுதியாக உலகம் என்பதனை அறிந்திட்டு, ஜனகரின் உரைதனை அறிவோம் இப்பகுதியில்.

ஸ்லோகம்

ந மே ப³ந்தோ⁴(அ)ஸ்தி மோக்ஷோ வா ப்⁴ராந்தி꞉ ஶாந்தோ நிராஶ்ரயா ।
அஹோ மயி ஸ்தி²தம்ʼ விஶ்வம்ʼ வஸ்துதோ ந மயி ஸ்தி²தம் ॥ 2-18 ॥

தமிழாக்கம்

விளக்கம் - தொடர்ச்சி

உலகம்

உலகம் நம் கண் முன்னே காட்சி, நாம் அன்றாடும் உறவாடும் இடம். இதற்கு என்ன விளக்கம் தேவை ? ஆராய்வோம்

நாம் எதிர்கொள்வது எதுவும் நம்மின் ஒரு பகுதியாகக்கூட இருந்தாலும், நாம் அது இல்லை; என உணர்கிறோம் அல்லவா? ஆக நாம் எதிர்கொள்ளும் அனைத்தும் நமது அனுபவங்களேயன்றி நாம் அல்ல என்று உணர்கிறோம். அதாவது நம்மையும் நாம் எதிர்கொள்ளும் பொருட்களையும் இணைப்பது நம் அனுபவம் என்று அறிவோம். ஆக, “நான்”, என் உலகம் இரண்டும் என் அனுபவ நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்.

எனினும் என்னுடைய அனுபவம் வேறொரு பெரிய அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாக(அம்சம்) இருந்தால், அந்தப் பெரிய அனுபவத்தின் மறுபக்கமாக ஒரு “நான்” ஒரு “என் உலகம்” என்று இரண்டும் இருக்க வேண்டும்; அந்த பெரிய “நானில்” “என் “நான்”ஒரு அம்சம், அந்த பெரிய “உலகில்” என் “உலகம்” ஒரு அம்சம் என்பதில் மறுப்பில்லை.

இந்த வாதத்தை இப்படியே நீட்டிக்கொண்டு போனால், உலகமென்றால் நமது பூமி என்று அர்த்தமில்லை. பூமி உட்பட அண்டங்களனைத்துமடங்கிய இந்த வெளிப்பாடு என்ற உயர்நிலைப் பொருள். பூமி என்பது விரிவடையும் விண்மீன் மண்டலத் திரள்களில் (constellations of galaxies) ஒரு சிறிய விண்மீன் மண்டலத்தின் (galaxy) ஒரு அங்கமான ஒருகோள நெருப்பைச் (sun) சுற்றி சுழலும் ஒரு சிறிய பாறைப்பந்து (earth) மட்டுமே.

அதே சமயம், அந்த சிறிய பாறைப்பந்தின் மேலமர்ந்து , மகப்பேறு மனைதொடங்கி சுடுகாடு செல்லும் வரை இடையே உள்ள காலத்தை வாழ்க்கை என்றழைத்து, அவ்வாழ்க்கையில் தன் உடலின் ஒரு பகுதியில் உள்ள விசித்திரமான நரம்பியல் பொறியை (மூளை - brain) உபயோகித்து அந்தவிண்மீன் மண்டலத் திரள்கள் வரை விரைவில் சென்று அனைத்தையும் பொறிபுலன்களால் நுகரந்து அனுபவம் கொள்ளும் மனிதனும் ஒரு அசாதாரண விந்தையான படைப்பன்றோ!

ஆக, நான் எனும் பரந்த தன்மை, பரந்த உலகமெனும் வெளிப்பாடு இவை இரண்டுமே பரமாத்ம அனுபவம்தான்.

விழிப்பில் நாம் காணும் உலகம், ஆழுறக்கத்தில் இல்லையே! கனவில் எனக்கென்று ஓருலகம் படைக்கின்றேனே! ஆக, உலகம் என்று நான் காண்பது நனவா அல்லது கனவா?

இதனை அறிந்த ஞானிக்கு நாம் அனைவரும் காணும் உலகம், மித்யா; அதாவது இருப்போது போல இருக்கும், ஆனால் அது சத்தியமில்லை. உலகம் என்று அறிவிலிகளாகிய நாம் கூறும் உலகம் எனும் பெயர், வடிவம், வினை (“நாம ரூப கர்ம” - name, form and function) என்பவைகளால் “நான்” எனும் தூய உணர்வின்மீது அவைகள் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளதே இவ்வுலகம் என்பதை அறிந்து அந்த உணர்வில் நிலைத்திருப்பவன் ஞானி. வேற்றுமைகள் என்றேதுமில்லை, அனைத்துமே இரண்டற்ற தூய உணர்வே என்ற ஞான நிஷ்டையில் இருப்பவன் ஞானி.

அத்தகைய ஞானியான ஜனகரின் கூற்றை அறிய முயல்வோம்.

ஜனகரின் கூற்று

மேற்கூறிய விளக்கங்களை ஆழ்ந்து அறிந்தால் ராஜரிஷி ஜனகரின்

என்ற இந்த ஸ்லோகத்தை நாம் சரியான கண்ணோட்டத்தில் அறியமுடியும்.

ஸம்ஸாரம் எனும் பந்தத்தால் கட்டு அல்லது எண்ணங்களற்ற நீக்கமற நிலை போன்ற எந்த நிகழ்வுகள்/உணர்வுகள் ஏதும் எனக்கில்லை. நான் அவைகளைக் கடந்தவன். பிரபஞ்சமெல்லாம் மாயைதான்; ஆனால் இதற்கு, ஆதாரமாக பிரம்மம் என்பது இறுதி உண்மை. அந்த பிரம்மமே நான் என்பதனால், என்னில் நிலைத்த உலகமேதும் என் வசம் இல்லை அன்றோ என பேரின்பமுடன் கூறுகிறார் ஜனகர்.

முடிவுரை

இந்த ஸ்லோகத்தில் இரண்டு முக்கியமான கோட்பாடுகள் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளன:

1. தூய்மையான இருப்புணர்வான ஆன்மாவிற்கு தளையோ, வீடுபேறோ என்று ஒன்றில்லை. பிறப்பு மற்றும் இறப்பு (சம்சாரம்) சுழற்சியில் சிக்கியிருக்கும் ஜீவாத்மாதான் இந்த நிலைகளுக்கு உட்பட்டது. இருப்பினும், அந்த நிலையில் கூட ஆன்மா தூய்மையாகவும் தீண்டப்படாமலும் இருக்கிறது. வீடுபேறினை உணர்ந்த ஜீவாத்மா (அதாவது தளைகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட ஆன்மா - முக்தா) என்றென்றும் சுதந்திரமானது, எனவே, தளை அல்லது வீடுபேறு பற்றிய கேள்வி எழவதில்லை.

2. தூய்மையான இருப்புணர்வான ஆன்மாவிற்கு எந்த ஆதரவும் அல்லது அடைக்கலமும் தேவையில்லை. உருவாக்கப்பட்ட அனைத்து பொருட்களுக்கும் ஆதரவு தேவை. அந்த ஆதரவே பரம்பொருள். இயற்கை (பிரகிருதி) கூட ஒரு சார்பு உண்மை. அனைத்தும் பரம்பொருளை சா்ரந்தது.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

நான்கு முக்கிய சொற்களை அடங்கிய இந்த ஸ்லோகத்தில், முதற் சொல்லான தளை என்பதின் விரிவான விளக்கத்தை, தெய்வத்தின் குரலாய் முந்தைய பதிவில் கண்டோம். இப்போது, வீடு, மாயை எனும் மருட்சி, என்பதனை ஆய்வோம்.

ஸ்லோகம்

ந மே ப³ந்தோ⁴(அ)ஸ்தி மோக்ஷோ வா ப்⁴ராந்தி꞉ ஶாந்தோ நிராஶ்ரயா ।
அஹோ மயி ஸ்தி²தம்ʼ விஶ்வம்ʼ வஸ்துதோ ந மயி ஸ்தி²தம் ॥ 2-18 ॥

தமிழாக்கம்

விளக்கம் - தொடர்ச்சி

வீடு - மோக்ஷம்

வீடு - மோக்ஷம் என்றெல்லாம் கூறுகிறோமே. அது என்ன?

பூதலயமாகின்ற மாயை முதலென்பர் சிலர்
பொறிபுலன் அடங்குமிடமே பொருளென்பர் சிலர்

……..

பார்குமிடமெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே…

சொல்லும் பொருளும்அற்றுச் சும்மா இருப்பதற்கே
அல்லும் பகலுமெனக் காசை பராபரமே. …

சும்மா இருப்பதுவே சுட்டற்ற பூரணமென்
றெம்மா லறிதற் கெளிதோ பராபரமே…

எம்மால் அறிவதற எம்பெருமான் யாதுமின்றிச்
சும்மா இருக்கஒரு சூத்திரந்தான் இல்லையோ…

சூதொன்று மின்றியென்னைச் சும்மா இருக்கவைத்தாய்
ஈதொன்றும் போதாதோ இன்பம் பராபரமே.130.

சிந்தையற நில்லென்று சும்மா இருத்திமேல
சின்மயா னந்தவெள்ளந் தேக்கித் திளைத்துநான்

அதுவா யிருக்கநீ செய்சித்ர மிகநன்றுகாண்….

என்று தாயுமானவர் முக்தி நிலையை வர்ணிப்பது, எண்ணங்களற்ற நீக்கமற நிறை நிலையான முக்தியை விளக்குகிறது. மனம் அழிந்த நிலை (மனோ நாசம்) என்று முந்தைய ஸ்லோகத்தில் ஜனகர் கூறிய நிலை இதுதான்.

“மோக்ஷம்" என்பது ஒரு உன்னதமான பேரின்ப நிலை, இதற்கு மேல் எந்த தேடலும் இல்லை. இதுதான் நம் வீடு. நாம் செல்லும் இலக்கு நம் வீடு. இருக்கும் இடத்தைவிட்டு இல்லாத இடம் தேடி அலைந்து பல்வேறு இன்னல்களை அனுபவித்து வருகிறோம்.

அறியாமை நோயால் ஊனுடல்தன்னில் சிறைபட்ட சிறுஉயிரோம், தன்னிலையும் அறியாத சிறுமதியோம் நாம் நம் உடலில் சிறைப்பட்டு இருப்பதால், நாமே உடல் என்று நம்பி மாபெரும் தவறைச் செய்கிறோம். உடல் என்பது நாம் இருக்கும் சிறை. நாம் நமது உடலாகிய சிறையில் இருந்து விடுதலை பெற்று நமது உண்மையான வீட்டில் வாழ வேண்டும். அப்படி வாழும் நிலையே மோக்ஷம்”

என்று நமக்கு புரியும்படி எளிமையாக, தெய்வத்தின் குரலாக ஒலிக்கிறார் காஞ்சி மாமுனி.

மருட்சி - மாயை

மாயை என்பது புரிந்து கொள்ள இயலாமை (non apprehension), தவறாகபுரிந்துகொள்ளும் தன்மை (mis apprehension) என்ற இரண்டு தத்துவங்களைஉள்ளடக்கியது. அதாவது மறைப்பு, வெளிப்படுத்துதல் என்ற இரண்டுசக்திகளுடையது மாயை. (The AvaraNa shakti is called the power of concealment and the vikShepa-shakti the power of projection). இருப்புஇலாத தன்மை போன்று தோன்றினாலும், உடல் மன வளாகமான நம்உள்ளுணர்வில் வடிவங்களை உருவாக்கும் சக்தியுடையது மாயை.

(மாயை எனும் தத்துவத்தை, எனது மூட மனதிற்கு எட்டிய வரை

https://soundar53.substack.com/p/-5-

என்ற வலைதளப்பதிவில்விவரித்துள்ளேன். நேரம் கிடைத்தால் காணவும். இப்பகுதியில், இந்த மாயையை பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டம்.

மாயை என்பது அத்வைத வேதாந்தத்தில் ஒரு முக்கியமான தத்துவம். இன்றம் விவாதிக்கப்பட்டுகொண்டிருக்கும் ஒரு தலைப்பு. எளிதில் புரிந்துகொள்ளமுடியாத ஒரு கருத்து. இதனை என் போன்ற எளியோருக்கு நமது காஞ்சி மாமுனியைவிட வேறு யாருக்கு இயலும்?

இதோ அந்த “தெய்வத்தின் குரலில்” மாயை எனும் தத்துவம்.

‘பிரபஞ்சமெல்லாம் மாயைதான்; ஆனால் இதற்கு, ஆதாரமாக பிரம்மம் என்பது பரம சத்தியமாயிருக்கிறது’ என்கிறது அத்வைதம்.

“உலகத்தை மாயை என்று சொல்கிறீர்களே, இந்த உலகத்தில் இத்தனை காரியங்கள் கண்கூடாக நடந்து கொண்டிருக்கும்போது இதை எப்படி மாயை என்று சொல்லலாம்?” என்று கேட்கிறார்கள்.

மாயை என்றால் அடியோடு இல்லாத வஸ்து என்று நினைத்துக் கொண்டு இப்படிக் கேட்கிறார்கள். ஆனால் மாயை என்பது அடியோடு இல்லாத வஸ்து (“அத்யந்த அஸத்”) அல்ல. ம்பு அல்லது மலடி மகன் என்று சொன்னால் உடனே அது அடியோடு இல்லாத வஸ்து என்று தள்ளி விடுகிறோம். மாயை அப்படி இல்லை. அது இருப்பதாக நினைக்கிற மட்டில் இருப்பதாகவே தோன்றும். அது முயல் கொம்பு மாதிரி இல்லை. கானல் நீர் மாதிரியானது. கானல் நீர் கண்ணுக்குத் தெரிகிறது. ஆனால் அதில் ஜலம் இல்லை. அதைக் குடித்து நாம் தாக சாந்தி செய்து கொள்ள முடியாது. கானல் நீர் உண்மையான ஜலம் இல்லை என்று அறிந்தவர்களுக்கும்கூடக் கானல் நீர் தெரியத்தான் செய்கிறது. அவ்விதமே உலகை மாயம் என உணர்த்த ஞானிகளுக்குக் கூட லோகம் தெரியத்தான் செய்கிறது என்று சொல்வதுண்டு. ஆனால் அது நிரந்தர சத்தியமல்ல என்று அவர்கள் அறிவார்கள்.

ஒரு பழுதைப் பாம்பென்று தவறாக எண்ணுகிறோம். பழுதில் பாம்பு இல்லை என்பது உண்மை. இருந்தாலும்கூட அதைப் பாம்பாக எண்ணியமட்டும், வாஸ்தவத்தில் இல்லாத பாம்பே நிஜமான பாம்பு உண்டாக்குகிற அத்தனை பயத்தையும், பதற்றத்தையும் நம்மிடம் உண்டாக்கி விடுகிறது. பாம்பு மெய்யாக இல்லாத போதிலும் நமக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்ததும், நாம் பயப்பிராந்தி அடைந்ததும் உண்மையே. உலகம் உண்மையில் நிரந்தர சத்தியமாக இல்லாத போதிலும் அதையே நாம் சத்தியமாக எண்ணுகிற மட்டில் இவ்விதமே சகல காரியங்களும் நடக்கின்றன. பழுதைப் பழுது என்று தெரிந்து கொண்டவுடன் பயம் ஓடிப்போவதுபோல், உலகமும் பிரம்மத்தைச் சார்ந்த ஒரு தோற்றமே, அதற்கும் ஆதாரமான பிரம்மம் ஒன்றே நிரந்தர உண்மை என்று அறிகிறபோது, காரியங்கள் எல்லாம் நின்றுபோகின்றன.

அடியோடு இல்லாத வஸ்துவல்ல உலகம். ஞானம் வருகிற வரையில் உள்ள தோற்றம் அது. கனவு காண்கிற வரையில் கனவு மெய்யாக இருந்து, நாம் விழித்துக் கொண்டபின் கனவு நசித்துப்போவது போல், நாம் அஞ்ஞானத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிற வரையில் உலகம் மெய்யாக இருந்து, நாம் ஞான நிலையில் விழித்துக் கொண்டவுடன் மறைந்து போகிறது. இவ்வாறு, அப்பட்டப் பொய்யாக இல்லாமல், தோன்றி மறைகிற தாற்காலிக உண்மையாக உள்ள உலகத்தை ‘அத்யந்த அஸத்’ என்று சொல்லாமல், ‘பிராதி பாஸிக ஸத்தியம்’ என்பார்கள். கிளிஞ்சலில் வெயில் வெள்ளி மாதிரி மினுமினுப்பதுபோல் பிரம்மத்தில் மாயையால் உலகம் தாற்காலிகமாக மினுமினுக்கிறது!

மாயை என்பது ஞானிக்குப் பூஜியம் (Zero) தான். ஆனால் ஞானம் வராத நிலையில் உள்ள ஜீவன் தன்னை ஒரு தனி எண்ணாக வைத்துக்கொண்டு பக்கத்தில் இந்தப் பூஜ்ஜியத்தைச் சேர்த்துக் கொள்கிறான். ஓர் இலக்கத்துக்குப் பக்கத்தில் வருகிற பூஜ்யம் அதைப் பத்து, இருபது, நூறு, ஆயிரம் என்று ஆக்குவதுபோல் இந்த அஞ்ஞானிக்கு மாயையே பலவாக விரிந்து சத்திய வஸ்துக்களாக—உலகமாக—தோன்றுகிறது.

ஞானியே உள்ளது உள்ள படி பார்க்கிறான்.ஒரே சர்க்கரையினால் பல பொம்மைகள் செய்திருக்கிறதுபோல் ஒரே பிரம்மம் இத்தனையையும் ஆகியிருக்கிறது. சர்க்கரையினால் பாகற்காய் பொம்மை செய்து வைத்திருந்தால், விஷயம் தெரியாத குழந்தை அது கசக்கும் என்று ஓடிப்போயிருக்கும். கசப்பு வஸ்துவாகத் தோன்றுகின்ற அதுவும் உண்மையில் மதுரமான சர்க்கரைதான். உலகம் எல்லாம் ஆனந்த மயமான பிரம்மம் ஒன்றே என்று ஞானி அறிவான். நமக்குக் கசப்பு அவனுக்கு இனிப்பு. ‘நமக்குக் கறுப்பு அவனுக்கு வெளுப்பு; நமக்குப் பகல் அவனுக்கு இருட்டு’ என்று கிருஷ்ண பகவான் சொல்கிறார். பிரம்மம் என்கிற வெளிச்சமே நமக்கு இருட்டாக இருக்கிறது. இருட்டான மாயைதான் நமக்கு வெளிச்சமாக தெரிகிறது. இதெப்படி முடியும் என்று கேட்கலாம். மாயையும் பிரம்மத்தைச் சார்ந்து அதனிடமிருந்து சிறிது பிரதிபலிப்பான ஒளி பெறுகிறது. இந்தக் குறைந்த ஒளிதான் நம் குறைந்த அறிவுக்கு எட்டுகிறது. சுமாரான வெளிச்சத்தில்தான் புஸ்தகத்தின் கறுப்பு எழுத்துக்கள் தெரியும். ஜொலிக்கிற சூரிய வெளிச்சத்தில் நேரே புஸ்தகத்தைப் பிரித்தால் எழுத்தே தெரியாது. நமக்கு மாயையின் அற்பப் பிரகாசத்தில் உலக காரியங்கள் தெரிகின்றன. ஞானியின் ஆத்ம பிரகாசத்தில் அவை மறைந்து போகின்றன. ஞானியின் பகல் நமக்கு இரவு என்பதன் அர்த்தம் இதுவே.

அடுத்த பதிவில் உலகம் என்பது என்ன என்பதனை ஆராய்ந்துவிட்டு, ஜனகரின் உரையைக் காண்போம்.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

முகவுரை

அண்டங்களடங்கிய இந்த பிரபஞ்சத்தில் 84 இலட்சம் விதமான உயிரினங்கள் உண்டு என்று ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, நமது புராணங்கள் கூறுகின்றன. அவற்றை நீர் சார்ந்த உயிரினங்கள், அசைவற்ற தாவரங்கள் மற்றும் மரங்கள், ஊர்வன, பறவைகள், நிலப்பரப்பு விலங்குகள், மனிதன் போன்ற விலங்குகள் என்றும் வகைப்படுத்தியுள்ளன. இந்த உயிரினங்களனைத்திலும் தலையானது மனித இனம். இதைத்தான் ஆதிசங்கரர், விவேக சூடாமணியில்

जन्तूनां नरजन्म दुर्लभमतः

“ஜந்தூனாம் நர-ஜென்ம துர்லபம்” என்று கூறுகிறார்.

அவ்வைப் பிராட்டியாரும் இதனையே “அரிது அரிது மானிடராகப் பிறத்தல் அரிது” என்றார்.

ஏன் இப்படி கூறுகின்றனர் என்று ஆராயலாம். மனிதனுக்கும் மற்ற உயிரினங்களுக்கும் உண்ணுதல், உறக்கம், புலன் திருப்தி என பொதுவான பல அம்சங்கள் உள்ளன. இருப்பினும், மனிதர்களுக்கு ஒரு வித்தியாசம் உள்ளது. ஆறறிவு உடைய மனிதனுக்கு மட்டுமே சிந்தித்து, பகுத்தறியும் சக்தி உள்ளது. மாற வேண்டும், மேம்படுத்த வேண்டும், முன்னேற வேண்டும் என்ற ஆர்வம் உள்ளது. இத்தகைய உந்துதல் வேறு எந்த உயிரிலும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதனால்தான் பல நூற்றாண்டுகளாக விலங்குகள் அப்படியே இருக்கின்றன. அவைகளின் வாழ்க்கை முறையிலும், உணவு முறையிலும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அதே சமயம், மனிதர்கள் எவ்வளவு முன்னேற்றம் அடைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் பார்க்கலாம். மனிதன் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த இனம் என்பதை இது காட்டுகிறது.

அந்த ஆறறிவினால் தான் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள்கள் (புருஷார்த்தா என்பர் வடமொழியில்) அறம், பொருள், இன்பம், என்பதனையும், அதன்வழியாக மனிதன் வாழ்வில், துன்பங்கள் இல்லாத, தூய, நிலையான பேரின்பத்தை (வீடு பேறு) அடைவதே தலையான குறிக்கோளாக கொள்கிறான்.

எனினும் ஒவ்வொருவனும் வாழ்வில், குறிக்கோள்களை அமைத்து, அதனை அடைய, இவ்வுலகம், உலகப்பொருட்கள் மீது மருவு கொண்டு உறவுகள் ஏற்படுத்தி வினைகள் புரிகிறான். அந்த முயற்சிகள், முயற்சிகளின் விளைவுகளான இன்பம் அல்லது துன்பம் இவைகளை ஆராய்ந்து, கிடைக்காத இன்பத்தை நோக்கி விரைகிறான்.

ஆசை கோபம் களவு கொண்டு பேசத் தெரிந்த மிருகமாகி, இன்பத்தில் துன்பம் துன்பத்தில் இன்பம் என்று இறைவன் வகுத்த நியதியை மறந்து, இருக்கும் வரை அனுபவி ராஜா அனுபவி என்று புலனின்பங்களை நாடி, இது தான் உலகம் என்ற தத்துவம் வேறு சொல்லிக்கொண்டு, இந்த உலகத்தில் எல்லோருக்கும் மரணம் மட்டுமே ஒரே கதி என்பதை அறிந்திருந்த போதும், மரணத்தை எண்ணிக் கலங்கி மடிகிறான்.

இதை தான் “செத்த பிணத்தை பார்த்து சாகாத பிணம் அழுகிறது” என்று கூறினரோ?

படித்தாலும் அறிந்தாலும் உணர்ந்தாலும் புத்தியில் உறைக்காத பல விஷயங்களில் முதன்மையானது இதுதான். இப்படி பிறப்பு-உலகம்-இறப்பு எனும் பிறவிப்பிணியுடன் தன்னை இறுகக்கட்டி, வீடுபேறு எனும் பேரின்பத்தை தேடி அலைந்த மனிதன் ஆறடி நிலத்தில் பிறரை அழுகவிட்டுச் செல்கிறான். இதுதான் சராசரி மனிதன்.

இருமைகளைக் கடந்த ஒரு மிகவும் அரிதான மனிதனின் நிலையென்ன என்பதை விளக்கும் ஸ்லோகம் இது. இத்தகையோர், நூறாண்டுகளில் ஒருவர் இவ்வுலகில் என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் அது மிகையாகாது. ஜனகர் அரிதான அத்தகையோரில் ஒருவர். அவரின் அனுபவ உரையை அறிய முயல்வோம்.

ஸ்லோகம்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

நான்கு முக்கிய சொற்களை அடக்கியுள்ளது இந்த ஸ்லோகம்.

1. தளை,

2. வீடு,

3. மருட்சி,

4. உலகம்.

இவைகளை விவரமாக இப்போது காண்போம். இப்பதிவில் முதல் இரு சொற்களை ஆய்வோம்.

தளை

வேதாந்தத்தில் தளை என்பதனை “பந்தம்” என கூறுவர். ஆசை, இருமை, அஹங்காரம் - இதுவே தளை எனும் அடிமைத்தனத்தின் மும்மூர்த்திகள் என்பர் ஞானியர்.

இதனையே 3D ego - desire, duality, doership என்று ஸ்வாமி பரமார்த்தானந்தா கூறுகிறார்.

நாம் பிறக்கும் போதே வினைப்பலன்களால் தளையுடன் பிறக்கிறோம் என்று மறைகள் கூறுகின்றன.

தெய்வத்தின் குரல்

தளை எனும் பந்தத்தை அறிந்திட இதோ, தெய்வத்தின் குரல் காஞ்சி மாமுனியின் வாயிலாக:

“உறவை ஸ்வந்தம், பந்தம், தொந்தம் என்று மூன்று பேரில் சொல்கிறோம். ‘ஸ்வ’ என்றால் ‘தான்’. தன்னைச் சேர்ந்தது ஸ்வந்தம், அதாவது சொந்தம். பந்தம் என்றால் கட்டு. அன்பினாலே நம்மோடு கட்டுண்டிருப்பதால் உறவுக்காரர்களை பந்தம் என்கிறோம். ‘ஆள்கட்டு‘ என்றுகூடச் சொல்கிறோமல்லவா? இது நல்ல அர்த்தம். இன்னொரு அர்த்தமும் உண்டு. ஸம்ஸாரத்தைத் தானே ஜீவனுக்குப் பெரிய கட்டு என்கிறோம்? ஸம்ஸார பந்தம் என்கிறோம்? அந்த பந்தத்தில் கட்டிப்போடுவதில் முக்கியமாக இருப்பதாலும் உறவுக்காரர்களை பந்தம் என்கிறார்கள். ‘பந்த’ த்திலிருந்து வந்ததுதான் ‘பந்து’. இவர்களுக்குள்ளே ஒருத்தனை ஸம்ஸாரத்தில் ரொம்பவும் கட்டிப் போடுவது பெண்டாட்டிதான் என்று நினைத்துத்தான் அவளையே ஸம்ஸாரம் என்று சொல்லும் வழக்கம் வந்திருக்கிறது!’ இந்த அம்மாள் இன்னாருடைய ஸம்ஸாரம்’ என்கிறோம்! சொந்தம் என்றாலும் உறவுதான்.”

பரமேசுவரனுக்குப் பசுபதி என்று பெயர். இங்கு பசு என்று சொல்வதுஅவருடைய வாகனமாக ரிஷபத்தையோ, காவலாளான நந்தியையோ அல்ல. பசு என்பது நாம்தான். ஜீவர்களான பசுக்களுக்கு பதியாக (யஜமானனாக) இருக்கும் ஈசுவரனே பசுபதி.

தழையைக் கண்ட இடமெல்லாம் ஒடுகிற பசுவைப் போல், இந்திரியசௌக்கியத்தைத் தேடி ஒடிக்கொண்டேயிருக்கிறோம் நாம். பசுவின் சொந்தக்காரன் அதைக் கட்டிப் போடுவதைப்போல் பசுபதியான ஈசுவரன் நம்மைக் கட்டிப் போட்டிருக்கிறான். ‘எங்கே கட்டு, கண்ணுக்குக் கட்டுஎதுவும் தெரியவில்லையே’ என்று தோன்றும்.

‘பந்தம்’ என்பதுதான் ‘கட்டு’. நம்முடைய பூர்வ கர்மாவினால் நம்மைக் கட்டியிருக்கிறார் பசுபதி. கயிற்றால் கட்டப்பட்ட பசுவுக்கு, அந்தக் கட்டின்மீது கோபம்தான் வரும். ஆனால் கட்டைஅவிழ்ந்துவிட்டால் என்னஆகிறது? அது அசலான் தோட்டத்தில் மேய்கிறது. அவன் அதை வெளுவெளு என்று வெளுத்துக் கட்டுகிறான். பட்டியில் கொண்டுபோய் அடைக்கிறான். அப்போதுதான் பசுவுக்குத் தன்னைக் கட்டிப்போட்டிருந்தது எவ்வளவு நல்லது என்று தெரிகிறது.

இப்படியேதான் கர்மக் கட்டைப்பற்றி நமக்குக் கோபம் வருகிறது. ஈசுவரன்இப்படி ஒரு கட்டைப்போட்டுவிட்டால் நமக்குத் தோல்வி, துக்கம் இதெல்லாம் ஏற்படாது. தோல்வியும் துக்கமும் வருவதால்தான் நாம் இப்போது ‘நமக்கு இவ்வளவுதான் பொசிப்பு’ என்கிற புத்தியைப் பெற்று, இருக்கிறமட்டும் திருப்தியுடன் நிம்மதியுடன் வாழக் கொஞ்சமாவது முயல்கிறோம். இவை இல்லாவிட்டால் நம்முடைய ஆசைக்கும், நாம் போடுகிற ‘ப்ளானு’க்கும் முடிவே இராது. இத்தனை பலமான கட்டும் இருக்கும்போதே, நம்மில் ஒவ்வொரு தனி மநுஷ்யனின் ஆசைக்கும் இந்த சிருஷ்டி முழுவதையும் ஆஹுதி பண்ணினாலும் போதாமலிருக்கிறது. பூலோகம் போதாதென்று, இப்போதே சந்திர மண்டலம், மார்ஸ் என்று பேசுகிறோம். கட்டு இல்லாவிட்டால் கேட்கவே வேண்டாம். இப்போதே இத்தனை போட்டி, பொறாமை, சண்டை என்றால் அப்போது எப்படியிருக்கும் என்று கற்பனை கூடச் செய்யமுடியாது. நம் ஆசை அவ்வளவையும் காரியத்தில் கொண்டு வருவதற்கு முயற்சி செய்யாதபடி கர்மம் நம்மைக் கட்டிப் போட்டிருக்கிறதோ, நாம் பிழைத்தோமோ!

பசுவைக் கட்டிப் போடாவிட்டால் அது பயிரையும் பாழாக்குகிறது; தானும் அடிபடுகிறது. அதுபோல் கர்மாவால் ஈஸ்வரன் நம்மைக் கட்டிப்போடாவிட்டால் நம்மையும் கெடுத்துக்கொண்டு லோகத்தையும் கெடுத்துவிடுவோம் – இப்போதே கெடுக்கிறோம். துர்பலத்திலேயே இவ்வளவுகெடுத்தால், சுயேச்சை பலம் பூரணமாக இருக்கும்போது எவ்வளவு கெடுப்போம்?; கயிறு போட்டுக் கட்டுவதால்தான், ஏதோ ஒரு சமயத்திலாவது பசுவுக்குக் கட்டுத் தறியிடம் வந்து படுக்க முடிகிறது.கர்மம் கட்டுவதால்தான், நாமும் எப்போதாவது அதற்கு முளையான ஈசுவரனிடம்சித்தத்தைப் படுக்கவைக்கிறோம். இல்லாவிட்டால், பகவானை அடியோடு மறந்து, இப்படியே சம்ஸாரத்தில் உழன்றுகொண்டு தானிருப்போம்.

நம்முடைய க்ஷேமத்துக்காக, நாமே நமக்கு அதிக உபத்திரவத்தைஉண்டாக்கிக் கொள்ளாமல் இருப்பதற்காக, பகவான் நம்மைக் கட்டிப்போட்டிருக்கிறார்.

‘எப்பொழுது அவிழ்த்து விடுவீர்?’ என்றுஅவரைக் கேட்டால், ‘ஒருவருக்கும் ஒரு தீங்கும் செய்யாமல், அதனால் உனக்கும் பாபம் உண்டாக்கிக்கொள்ளாமல் இருக்கிற பக்குவம் வந்தால், அவிழ்து விடுவேன்’ என்கிறார்.

குழந்தை விஷமம் செய்தால், கட்டிப் போடுகிறோம். நம்மிடம் ‘ஆசை’ என்ற விஷமம் இருப்பதால், நம்மைப் பசுபதி கட்டிப்போட்டிருக்கிறார். குழந்தைக்கு விஷம புத்தி போய் விட்டால் அப்புறம் கட்டமாட்டோம். நமக்கு ஆசை போய்விட்டால் ஈசுவரனும் நம்மை அவிழ்த்து விடுவார்.ஆசையினால்தான் பலருக்குப் பலவிதக் கஷ்டங்களை உண்டாக்கி, நாமும் கஷ்டப்படுகிறோம். ஆசைபோய்விட்டால், யாருக்கும் நம்மால் கஷ்டம் இல்லை. அப்போது கட்டும் இல்லை; அவிழ்த்துவிடுவார்.’கட்டு போய்விட்டது என்பதால் அசலான் தோட்டத்தில் மேயமாட்டோம். ஏனென்றால், அசலான் தோட்டத்தில் மேயாத புத்தி நமக்கு வந்த பிறகுதான் பசுபதி கட்டையே எடுக்கிறார். கட்டு போனபின் நாம் கட்டுப்பட்ட நிலையிலிருந்து உயர்ந்து கட்டியவனின் நிலைக்கே போய்விடுவோம். கட்டு இருக்கிற வரையில் நாம் வேறு, ஸ்வாமி வேறு என்று பூஜிக்கிறோம். கட்டுபோய்விட்டால் நாமே அவன் என்று தெரிந்து கொள்வோம். அப்புறம் பூஜைகூட வேண்டாம்.

அதற்காக, இப்போதே நமக்கு பேத புத்தி போய்விட்டதாக நாம் பிரமை கொள்ளக் கூடாது. பாசாங்கு பண்ணக்கூடாது. உண்மையாகவே பேதபுத்தியைப் போக்கிக் கொள்ள வேண்டும். அப்படிப் போகாதவரையில் சாஸ்திரோக்தமான கர்மங்களைச் செய்யத்தான் வேண்டும்.

‘ஸ்வாமிகள் என்ன இப்படிச் சொல்கிறார்? இத்தனை நாழி கர்மா இருந்தால் கட்டும் உண்டு என்று சொன்னார். இப்போது இவரே அநுபவத்தில் அபேதஞானம் வருகிற சாஸ்திரம் விதிக்கிற கர்மத்தைச் செய்யத்தான் வேண்டும் என்கிறாரே? இந்தக் கர்மம் மட்டும் கட்டிப் போடாதா?’ என்று உங்களுக்குத் தோன்றும்.

இதற்க்கு பதில் சொல்கிறேன்: ஆசை வாய்ப்பட்டுச் செய்கிற கர்மங்களின் கட்டை அவிழ்ப்பதற்கே சாஸ்திரம் விதிக்கிற தர்ம காரியங்களின் கட்டு உதவி செய்கிறது. அதெப்படி ஒரு கட்டு இன்னொரு கட்டை அவிழ்க்க உதவும் என்று கேட்கலாம். ஒரு திருஷ்டாந்தம் சொல்கிறேன்: ஒருத்தன் விறகுகளைக் கட்டிக் கொண்டு வருகிறான். மணி முடிச்சாகக் கட்டிவிட்டான். கயிற்றை அவிழ்க்கமுடியவில்லை. அப்போது என்ன செய்வார்கள் தெரியுமா? அந்தப் பழைய கட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே அதைவிட இறுக்கமாக மற்றொரு கயிற்றைச் சுற்றி நெருக்குவார்கள். இந்த இரண்டாவது கயிற்றை முடிச்சுப்போடமாட்டார்கள். அப்படியே கெட்டியாக விறகுகளைச் சுற்றி இறுக்கிப் பிடித்துக்கொள்வார்கள். இந்த இறுக்கலில் பழைய மணி முடிச்சுக் கட்டுக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் ‘தொளதொள’ என்று நெகிழ்ந்து கொடுக்கும். அதை அப்படியே அலாக்காக விறகுச் சுமையிலிருந்து கழற்றிவிடுவார்கள். பிறகு புதிதாக இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்ட கயிற்றையும் விட்டுவிடுவார்கள். ஆக, புதியகட்டு பழைய கட்டை அவிழ்க்க உதவிவிட்டது. அப்புறம் இதையும் சுலபமாக எடுத்துப் போட்டு விடமுடிந்தது.

சாஸ்திரம் சொல்கிற தர்ம காரியங்களின் கட்டு, இரண்டாவது கயிறுபோன்றது. அது முடிச்சுப்போட்டுக் கட்டுவது அல்ல; கட்டுகிற மாதிரிஇருக்கும். சாஸ்திர விதிகள் ரொம்பவும் கறாராக, கண்டிப்பாக கட்டுப்படுத்துகிற மாதிரிதான் இருக்கும். ஆனால் இந்திரியங்கள் போடுகிற மணிமுடிச்சான ஆசைக்கட்டிலிருந்து விடுபட்டு, கடைசியில் பூரண நிம்மதி, சௌக்கியம், விடுதலை பெறவேண்டுமானால், இந்தக் கட்டு இருந்தேயாகவேண்டும்.

ஆசைக்கட்டுப் போனபின் சாஸ்திரக் கட்டும் போய்விடும். ஆனால் முதலில் அது போவதற்காக இந்த இரண்டாவது கட்டை நாமாகப் போட்டுக் கொள்ளவேண்டும். தார்மிகமாக மநுஷ்ய காரியம், தேவகாரியம், பூஜை, யக்ஞம், பரோபகாரம், ஜீவாத்ம கைங்கரியம் எல்லாம் பண்ண வேண்டும். ஆசை போனபின் இந்தத் தெய்வ காரியங்கள், வைதிக காரியங்கள், சமூககாரியங்கள் எல்லாம் கூடநின்றுவிடலாம்”.

என்ன ஒரு எளிதான விளக்கம்.

அடுத்த பதிவில், ஸ்லோகத்தின் மற்ற விவரங்களை அறிய முற்படுவோம்.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

நிர்விகல்பம் - எண்ண அழிவு நிலை

ஆத்ம விசாரணையின் முடிவில் சுகம் நானே என்ற முடிவு கிடைக்கிறது. சரி! அந்த சுகத்தை எப்படி அடைவது? அதிலும்‌ நிரந்தரமாக அதை அடைவது எப்படி என்று பார்ப்போம்‌. எண்ணங்களற்ற நிலையே சுகம்‌ என்பது சுகத்தின்‌ இலக்கணம்‌. ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில்‌ எண்ணங்கள்‌ அற்று அந்த சுகத்தை அனுபவிக்கின்றோம்‌. எனவே, எப்பொழுதும்‌ இது போன்று ஆழ்ந்த உறக்க நிலையில்‌ இருக்க முடியுமா? அதுவும்‌ முடியாது? காரணம்‌, நமக்கு விழிப்பு மற்றும்‌ கனவு என்ற மற்ற இரு நிலைகளையும்‌ அவ்வப்பொழுது அனுபவிக்கின்றோம்‌.

மனம்‌ இரண்டு விதமாக ஒடுங்கும்‌.

1. அது தற்காலிகமாக ஒடுங்கும்‌ நிலைக்கு “மனோலயம்‌” என்று பெயர்‌. இலயமானால்‌ தக்க காலத்தில் மீண்டும்‌ வெளிக்கிளம்பும்‌.

2. இரண்டவது விதமானது “மனோ நாசம்‌” என்பதாகும்‌. இந்த வகையில்‌ மனம்‌ நசிந்து விடும்‌. பிறகு எக்காரணத்தை முன்னிட்டும்‌ திரும்பாது. அது இறந்து விட்டது.

எனவே, இரண்டாவது முறையாகிய மனோ நாசத்தால்‌ அடையும்‌ சுகத்திற்கு அழிவில்லை. இதுவே குறையாத சுகம்‌, அல்லது பேரின்பம்‌ ஆகும்‌.

விழிப்புக்காலத்தில்‌ பஞ்சேந்திரியங்களின்‌ அனுபவத்தினால்‌ மனம்‌ மிக மிகச்‌ சொற்ப காலமே லயப்படுகின்றது. தூக்கத்தில்‌ அதைவிடச்‌ சற்று அதிகமாக (அதிக நேரம்‌) லயமடைகின்றது. மரணத்திலும்‌ மனம்‌ இப்படி சில காலம்‌ லயத்தை மட்டுமே பெறுகின்றது. இவை யாவும்‌ மனோ லயமே! மனோ நாசமல்ல!. மனது லயித்தால்‌ மட்டும்‌ போதாது, துக்கம்‌ (துயரம்‌) நாசமாக்கப்பட வேண்டும்‌. சுகம்‌ நிரந்தரமாக்கப்பட வேண்டும்‌. அதாவது, மனதின்‌ லயம்‌ துக்கத்தின்‌ லயம்‌, மனதின்‌ நாசம்‌ துக்கத்தின்‌ நாசம்‌.

ஆகவே மனதின்‌ நாசத்திற்கு செய்ய வேண்டியது என்னவென்று பார்ப்போம்‌.

“எண்ணங்களே மனம்‌” என்று பகவான்‌ ஸ்ரீரமணர்‌ கூறுகின்றார்‌. எண்ணங்களையெல்லாம்‌ நீக்கி விட்டு மனம்‌ எப்படி இருக்கின்றது என்று கவனித்தால்‌ அங்கு 'மனம்‌' என்ற ஒன்று இல்லை என்பது தெரியவரும்‌. மனதின் அழிவு, எண்ணங்களை களைவதே.

சாதாரண மனிதனின் மனம் பல்வேறு பொருள்களில் சிதறிக் கிடக்கிறது. தியான நேரத்திலும், மனம் முதலில் அலைந்திடும். ஆனால் மனதில் எந்த ஆசை எழுந்தாலும், என்ன மாதிரியான சிந்தனைகள் எழுகின்றன என்பதை அமைதியாக உட்கார்ந்து பார்க்க வேண்டும். அப்படிப் பார்ப்பதன் மூலம், மனம் மெதுவாக அமைதியடைகிறது. இந்த அலைகள் மனதின் சிந்தனை - செயல்பாட்டைக் குறிக்கின்றன. நாம் முன்பு ஆழமாக சிந்தித்த விஷயங்கள், தங்களை ஒரு ஆழ்நிலை மின்னோட்டமாக மாற்றிக்கொண்டன; இவை தியானத்தில் மனதில் அலைகளாக தோன்றும். தியானத்தின் போது இந்த அலைகள் அல்லது எண்ணங்களின் எழுச்சி, நம் மனம் செறிவை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதற்கான சான்றாகும். சில சமயங்களில் மனம் எண்ணங்களின் தொகுப்பில் குவிந்திருக்கும் - இது விகல்பா என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் மனமானது எல்லாச் செயல்களிலிருந்தும் கிட்டத்தட்ட விடுபடும்போது, அது எல்லையற்ற அறிவின் சாராம்சமான உள்ளான ஆன்மாவில் உருகிவிடும். சிந்தனை அலைகளனைத்தும் அடங்கும் மேலும் அதில் எண்ணங்கள் - அலைகள் இருக்காது. இப்படி சிந்திக்க முடியாததைச் சிந்திப்பதில்கூட ஏதோ ஒரு விதமான சிந்தனை அடங்கியிருக்கிறது. நான் இருக்கும் இடத்தில் நிலையாக உண்மையாக நிற்க, கடைசியாக எஞ்சியிருக்கும் சிந்தனை முறையையும் கைவிட வேண்டும். மனமெனும் சிந்தனைக்கூடம் சிதைந்து அழிந்துவிடும்.

இந்த நிலைதான் நிர்விகல்ப நிலை எனப்படும் என்கிறார் சுவாமி விவேகானந்தர்.

சும்மா இருக்கச் சுகம் உதய மாகுமே, இம்மாயா யோகமினி ஏனடா? - தம்மறிவில் சுட்டாலே ஆகுமோ என்ற கேள்விக்கு,

தாயுமானவர். தேசோமயானந்தம், பாடல் எண்.8ல்

என்றுரைக்கிறார்.

சிந்தனைகளை அடக்கி சும்மா இருப்பது அரிது. அப்படி அடக்கியவருக்கு சத்தாகி சித்தமிசை குடிகொண்ட அறிவான தெய்வமே நான் என்ற இறுதி உண்மை உறுதியுடன் புலப்படும்.

“அறியாமையால் எனை வரையறுத்தேன். அறிவெனும் தூய இருப்புணர்வே நான் என்று அறிந்து உணர்கிறேன். இந்த உணர்வினையே இடைவிடாது ஆத்ம விசாரணையில் நிறுத்தி எண்ணங்களையெல்லாம் அழித்து நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் தூய உணர்வே நான் என்ற நிலையில் நிலையாக இருக்கிறேன்”

என்று ஜனகர் கூறுகிறார் இந்த ஸ்லோகத்தில்.

முடிவுரை

“மனம் என்பது நம்மில் இருக்கும் அறியாமையின் வெளிப்பாடு. மனம் முடிந்தவுடன் அறியாமையும் நீங்கிவிடுகிறது. அறியாமையின் இருண்ட தாழ்வாரத்தின் முடிவில், அருட்பெரும் ஜோதி முழுமையான அறிவின் ஒளிமிகு முற்றங்கள் உள்ளன." என்கிறார் சுவாமி சின்மயானந்தா.

ஒரே மண்ணினால் செய்யப்பட்ட பாத்திரங்களில் ஒன்று தீயினால் நன்கு சுடப்பட்டு வலிமையாக இருக்கும். இன்னொன்று சுடப்படாத பாத்திரம். இது மழை பெய்யும் போது கரைந்து மீண்டும் மண்ணாகிவிடும். சுடப்பட்ட பாத்திரம் மழையில் கரைந்துவிடாமல் வலிமையாக இருப்பது போல் ஆன்மீகத்தில் பக்குவப் பட்டவர்களுக்கு மீண்டும் பிறப்பு கிடையாது. மனதடக்கம் என்பதே புடம் போட்ட தங்கம்.

ஆன்மீகத்தில் புடம் போடுவது என்பதை கண்ணன் கீதையிலே அழகாக எடுத்துரைக்கிறான் பதினெட்டாவது அத்தியாயத்தில் (51-53). அமைதியில் நிலைத்திருக்கும் அத்தகைய புடம் போடப்பட்ட நபர், நான் எனும் முழுமையான உண்மையைப் பிரம்மமாக உணர்ந்துகொள்வதற்கு தகுதியானவர்.

ராஜரிஷி ஜனகர் அந்த தகுதி உடையவராகையால், தன்னைப் பற்றிய அறிவை தெளிவாக விளக்குகிறார் இந்த ஸ்லோகத்தில்.

மனதை அடக்க வழி அறிந்திலேன் நான் என்று நாம் கூறும்போதெல்லாம், முகவுரையில் பகவான் ரமணர் கூறிய கதை நினைவுக்கு வரவேண்டும்; மனதில் குரங்குக்கு இடமில்லை. நீக்கமறநிறை ஆன்மாவே நான் என்ற உணர்வு ஒன்றே இருக்கவேண்டும். ஆத்ம விசாரணைக்குப்பின் அந்த சிந்தனையும்கூட மனதுடன் அழியவேண்டும். அங்கணம் இருந்தால்

“ வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய் கோனாகி” நிலைத்திருக்கலாம்.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

முகவுரை

பகவான் ரமண மஹரிஷி கூறிய ஒரு சுவையான கதை.

ஒருவன்‌ மருத்துவரிடம்‌ சென்று மருந்து வாங்கி வரும்‌ பொழுது, அந்த மருத்துவர்‌ இந்த மருந்தைக்‌ ஒழுங்காகக்‌ குடித்து வரவும்‌ என்று கூறி மருந்தைக்‌ கொடுக்காமல்‌, இந்த மருந்தைக்‌ குடிக்கும்‌ பொழுது, கண்டிப்பாக குரங்கை மட்டும்‌ நினைத்துக்‌ கொள்ளக்கூடாது என்று ஆலோசனை வழங்கி மருந்தை தருகின்றார்.

‌‌ஆனால் பாவம் அந்த நோயாளி! மருந்தை குடிக்க கையில்‌ எடுக்கும்‌ பொழுதெல்லாம்‌ அந்த குரங்கின்‌ ஞாபகம்‌ வந்து, அந்த மருந்தைக்‌ குடிக்க முடியாமல்‌ செய்கிறது. இப்பொழுது இந்த நிலைக்கு காரணம் யார் ? மருத்துவரா, குரங்கா, நோயாளியா?

விடை இந்த ஸ்லோகத்தை அறிந்த பின் நமக்கே கிடைக்கும்.

ஸ்லோகம்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

1. போதம் (அறிவு),

2. அஞ்ஞானம் (அறியாமை),

3. உபாதி (கருவி),

4. விம்ருʼஶதோ” நித்யம் (இடைவிடா உள்ளாய்வு),

5. நிர்விகல்பம் (எண்ண அழிவு)

எனும் முக்கிய சொற்களை உபயோகித்து, தன் நிலையை விளக்குகிறார் ஜனகர்.

அறிவெனும் தூய உணர்வே நான் என்று கூறுகிறார் ஜனகர். இந்த “போ³த:” “அஹம்” - அறிவெனும் தூய உணர்வு, நான் என்ற இரண்டு சொற்களின் விளக்கத்தை முந்தைய பகுதிகளில் அறிந்தோம்.

அறியாமையால் எனை வரையறுத்தேன் என்று ஜனகர் கூறுகிறார். அஞ்ஞானம் - அறியாமை என்பதனைப் பற்றியும் முந்தைய பகுதிகளில் விளக்கப்பட்டது.

உபாதி⁴꞉ கல்பிதோ மயா

உபாதி⁴ என்ற சொல் ஆன்மீகத்தில் வரையறுக்க உதவும் கருவி எனப்பொருள்படும். வேதாந்தத்தில், இது ஆன்மாவை இயற்கையால் (மாயையால்) சுற்றப்பட்ட ஒரு முன்கணிப்பு, மாற்றம், அல்லது மாற்று என்பதை குறிக்கும். உதாரணமாக, உடலும் மனமும் ஆன்மாவிற்கான உபாதிகள். பெயர், குடும்பப் பெயர், பட்டப்பெயர், பாலினப் பெயர், ஜாதிப் பெயர், தேசியம், தொழில் பெயர், தந்தை, தாய், சகோதரன் போன்ற உறவுகளிலிருந்து எழும் பெயர்கள் போன்ற பல பண்புகளை உடல் கொண்டுள்ளது. இவை அனைத்தும் ஆன்மாவின் உபாதிகள் மட்டுமே.

உபாதிகள் ஒரு உயிரினத்தின் தோற்றத்தை அல்லது அதன் இருப்பை உருவாக்குகின்றன. ஆன்மாவை உபாதிகள் வரையறுக்கின்றன; எனினும் ஆன்மா அவைகளால் தீண்டப்படாமல் உள்ளது. உபாதிகளுக்கென்று இருப்பு ஏதுமில்லை; அதனால் இந்த உபாதிகள் அனைத்தும் உண்மையற்றவை.

சரி, இந்த ஆன்மா, உபாதிகள் இருக்கட்டும். இவைகள் யாரால் ஏன் என்னை வரையறுத்தன? இந்த உபாதிகள் ஆன்மாவில் மாயையால் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன என்கிறது வேதாந்தம். “மாயாகல்பித தே3ஶகாலகலநா வைசித்ர்யசித்ரீக்ருதம்” என்கிறார் ஆதி சங்கரர் தக்‌ஷிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்திரத்தில்.

ஆனால் இங்கே ஜனகர் “உபாதி⁴꞉ கல்பிதோ மயா” - “நான் உபாதியால் வரையறுத்தேன்” என்கிறார். மாயை பரம்பொருளைச் சார்ந்த சக்தி; அந்தப் “பரம்பொருளே ஆன்மா எனும் நான்”. இதனை அறியாதார் மாயையால் வரையறுக்கப்பட்டேன் என்பது சரி. அஷ்டாவக்ர முனிவரின் அருளுரையால் “நானே ஆன்மா எனும் பரம்பொருள்” என்பதை அறிந்துணர்ந்த ஜனகர், “நானே என்னை உபாதியால் வரையறுத்தேன்” என்று அனைத்தும் ஒருமையான நான் எனும் பரம்பொருளை அறிந்துணர்ந்தேன் என்பதனை சுட்டிக்காட்டுகிறார் போலும்.

இப்படி அறிந்த அந்த உணர்வினால் நிலைத்திடும் செயல்முறையை அடுத்த சொற்றொடரில் கூறுகிறார் ஜனகர்.

“விம்ருʼஶதோ” நித்யம் - இடைவிடாத ஆத்ம விசாரணை - இடைவிடாத “உள்ளாய்வு”

“ஏவம்ʼ விம்ருʼஶதோ நித்யம்ʼ நிர்விகல்பே ஸ்தி²திர்மம” என்ற இந்த சொற்றொடர் - “இவ்வண்ணம் இடைவிடாது உள்ளாய்ந்து, மனமதனில் எண்ண அலைகள் ஏதுமின்றி, என்னுள்ளே நான் நிலைப்பது; அதாவது இடைவிடாத ஆத்ம விசாரணையால், எண்ணங்களையெல்லாம் அழித்து நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் தூய உணர்வே நான் என்ற நிலையை அறிந்துணர்ந்து அந்நிலையில் நிலையாக இருக்கிறேன்” என்று ஜனகர் கூறுவதை குறிக்கும்.

இந்த சொற்றொடரில் “விம்ருʼஶதோ” - “உள்ளாய்வு” என்ற சொல்லினை ஆய்வோம். உள்ளாய்வு என்பது என்ன, யார், எதைப் பற்றிய உள்ளாய்வு செய்கிறார் போன்ற கேள்விகளுக்கான விடைகளை தெளிவாக நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இங்கு விம்ருʼஶதோ என்று ஜனகர் கூறுவது, அவருடைய ஆன்மாவைப்பற்றிய அவரின் உள்ளாய்வு. அதாவது ஆத்ம விசாரம், ஆத்மாவைப் பற்றிய விசாரணை.

சாதரணமாக ஆத்ம விசாரணை என்றவுடன்‌, நம் உடலில் ஏதோ ஒன்று ஒளிமயமாகவோ அல்லது சக்திமயமாகவோ இருக்கிறது;அது எங்கே, எப்படி இருக்கிறது என்பதை அறிய நாம் எடுக்கும் முயற்சியே என்றுதான் நம்மில் பெரும்பாலோர் நினைக்கிறோம் அல்லவா! அது விழலுக்கு நீர் பாய்ச்சும் முயற்சி. ஏனெனில்‌, அப்படி அறியப்‌ போகின்ற நமக்கு அறியப்படு‌ பொருளாகவோ, நம்‌ புலன்களுக்கு அறியக்கூடியதாகவோ ஆன்மா இல்லை என்பதை இதுவரை வந்த விளக்கங்களிலிருந்து அறிவோம்.

இரு விதமாக இந்த விசாரணையை மேற்கொள்ள முடியும்.

1. நேதி, நேதி முறை - சாஸ்திரங்களில்‌ கூறியபடி “நேதி, நேதி” (இல்லை, இல்லை) என்ற முறை. “இவ்வுடல்‌ நானல்‌ல', “பிராணன்‌ நானல்ல', “மனம்‌ நானல்ல', புத்தி நானல்ல, என்று அனைத்தையும்‌ “நானல்ல, நானல்ல' என்று தள்ளுவது. அப்படியானால்‌ இவைகளைத்‌ தள்ளுகின்றவன்‌ யார்‌? தள்ளுவது எப்படி? இந்த மனமே தள்ளுகின்றவனாக இருந்தால்‌, அல்லது தன்‌ புத்தியால்‌ தள்ளுகின்றவனாக இருந்தால்‌, ஒருவனுக்கு மனமும்‌, புத்தியும்‌ இல்லாது போனால்‌, அவன்‌ எதைக்‌ கொண்டு, எதனால்‌, எதைத்‌ தள்ளுவது? அப்படியே, தள்ள நினைத்தாலும்‌, தன்‌ மனதிற்கும்‌, புத்திக்கும்‌ சம்பந்தம்‌ இல்லாத பிராணன்‌ நானல்ல, இந்த தேகம்‌ நானல்ல என்று இவைகள்‌ இரண்டை வேண்டுமானாலும்‌ தள்ளலாம்‌. இதற்கு மேலாக தன்னுடைய சூக்ஷம வடிவான மனத்தை (புத்தியை) மனமே எப்படித்‌ தள்ளுவது? அதற்கு மேற்பட்ட விஞ்ஞானமய கோஷத்தையும்‌, ஆனந்தமய கோஷத்தையும்‌ இந்த மனம்‌ எப்படித்தள்ள முடியும்‌? அதனால்‌, இந்த விசாரணை முறையில் விசார காலத்தில்‌ அவைகளைப்‌ பற்றி தன்னுடைய நினைவால்‌ சிந்தித்துக்கொண்டு மனோ விருத்தியை அதிகப்படுத்திக்‌ கொண்டிருக்கலாமே தவிர, உண்மையில்‌ வேறு என்ன செய்ய இயலும்‌? அதனால்‌, விசாரம்‌ என்ற இந்த சொல்லின்‌ செய்முறை, ஒன்றை மற்றொன்று விசாரித்து அறிவது போன்ற காரியமாக இருக்காது என்பது புலனாகின்றது. எனினும், இந்த “நேதி நேதி” முறை, வழி பிசகாமல்‌ தன்னை நாடுவதற்கு, மற்ற அனைத்தையும் அவை நாமல்ல' (நேதி, நேதி) என்ற தீர்மானத்திற்கு வருவதற்காகப்‌ புத்தியால்‌ செய்யப்பட வேண்டிய விவேகத்திற்கு ஊன்றுகோல். ஆகையினால் தான் பகவான் ரமண மஹரிஷி, ஆத்ம விசாரணை என்பதிற்கு பதிலாக “நான் யார்” என்ற விசாரணையை மேற்கொள்ளக்கூறுகிறார்.

2. நான் யார் விசாரணை - பகவான்‌ ஸ்ரீரமணர்‌ “நான்‌ யார்‌?” என்று கூறும்‌ விசாரம்‌ என்பது தன்னைப்‌ பற்றி தானே 'தற் கவனம்‌' அல்லது “தன்‌ நாட்டம்‌' என்பது, இந்த “நான்‌ யார்‌?” என்று தன்‌ சுயத்தை அறிய தன்னை, தன்‌ இருப்பை விசாரித்து நாடுவது ஒன்றே ஆத்மாவின்‌ மீது மனம்‌ திரும்பி, தன்னை ஆத்ம நிஷ்டனாக மாற்றிக்‌ கொள்ள முடியும்‌. ஆகவே, நம்முடைய இருப்பு‌ (சத்‌) என்ற தன்னிருப்பின்‌ மீது மட்டுமே நம்‌ நாட்டத்தை வைத்து, சதாகாலமும்‌ மனத்தை (நம்‌ கவன சக்தியை) ஆத்மாவில்‌ வைத்திருப்பதற்குத்தான்‌ “ஆத்ம விசாரம்‌” என்று பெயர்‌. இதனையே எளிய வழிமுறையாக பகவான்‌ ஸ்ரீரமணர்‌ தன்னை ஆராய்வதே சுகம்‌ அடையும்‌ வழி என்பதை “நான்‌ யார்‌?” என்று‌ தெளிவாகக்‌ கூறுகின்றார்‌.

அடுத்த பதிவில் “நிர்விகல்பம்” எனும் எண்ண அழிவு நிலைதனை ஆராய்வோம்.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

மகிழச்சியின் கதையை முந்தைய பதிவில் படித்த நாம், இப்பகுதியில் துயரின் அடிப்படை, துயர் நீக்கும் மருந்து என்பவற்றை அறிய முற்படுவோம்.

ஸ்லோகம்

தமிழாக்கம்

விளக்கம்

த்வைதம் - இருமை

முதலில் த்வைதம் (இருமை) எனும் சொல்லினை ஆய்வோம். இருமை என்பது இரண்டு கூறுபாடுகளைக் குறிப்பது. இரண்டு கூறுபாடுகள் என்பதை இரண்டிரண்டாக உள்ளவைகளின் கூறுபாடுகள் என்று விளக்குவர். உலக இயற்கையின் இருவேறு எதிரிடைத் தன்மைகளாக உள்ள இரண்டிரண்டானவைகளையே இருமை குறிக்கிறது என்பர் சிலர். என்-உன், அது-இது, விருப்பு-வெறுப்பு, பிறப்பு - இறப்பு, துன்பங்கள் - இன்பங்கள், நன்மை - தீமை, அறிவு - அறியாமை, உயர்வு - தாழ்வு, அறம் - மறம், ஆக்கம் - கேடு, தோற்றம் - அழிவு, உடல் - உயிர், நிலைப்பது -அழிவது, மெய்-பொய், உலகியல்-வீட்டுநெறி, இல்லறம் - துறவறம், இம்மை-மறுமை என்பன போல பல இருமைக் கூறுகளை உரையாசிரியர்கள் காட்டுகின்றனர்.

இம்மையின் துன்பத்தையும் மறுமையின் இன்பத்தையும் அறிந்து, மெய் உணர்ந்து, ஆசைகள் அறுத்து எறியும் அறத்தைச் செய்தவரின் பெருமையே, இவ்வுலகில் உயர்ந்து விளங்குகிறது என்று வள்ளுவனார் கூறுகிறார்.

இருமை வகை தெரிந்து என்ற சொற்றொடருக்கு அருமையான ஆழமான விளக்கத்தை சுவாமி சின்மயானந்தா தருகிறார்.

“தன்னையே யாரும் வெறுக்க முடியாது. உடலின் ஒரு பகுதியில் புண் ஏற்பட்டு முடிவில்லாத வலியைக் கொடுத்தாலும், மருத்துவர் அப்பகுதியைத் துண்டிக்க அறிவுறுத்தினாலும், மனிதன் தயங்குகிறான். வலியால் என்னைக் கொல்லும் கால் என்னுடையது. என்னில் ஒன்று. எனினும் எனக்கு அதன் மேல் பகை இல்லை, பிரியமே அதிகம். அதை எடுத்துத்தான் ஆகவேண்டுமா டாக்டர் என கேட்கிறான்.

சந்தேகமில்லை, கால் என்னுடையது. ஆனால் எப்போதும் நான் வேண்டுமென்றே என் காலுடன் ஒரு நெருக்கமான தொடர்பையோ, சிறந்த நட்பினையோ வளர்க்கவில்லை. அதற்கு அவசியமுமில்லை. என் உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு அணுக்களிலும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா தருணங்களிலும் நான் வாழ்கிறேன். நானே முழுக்க முழுக்க என் கால்விரல் நுனி முதல் உச்சந்தலை வரை, எல்லா இடங்களிலும், எல்லா நேரங்களிலும் இருக்கிறேன். மற்ற உறுப்புகளை விட, என் உடலின் எந்தப் பகுதிக்கும் அதிக அன்பைக் கொடுப்பது என்பது அபத்தமானது. துரதிர்ஷ்டவசமாக என் பற்கள் என் நாக்கையே கடித்தால், அந்த பற்களை உடைப்பதால் நீதி கிடைக்காது. ஏனெனில், பற்கள் எந்த அளவிற்கு என்னுடையதாக இருக்கிறதோ அதே அளவு நாக்கும் என்னுடையது. தானாகவே, நான் பற்களுக்கு முழு மன்னிப்பை கொடுக்கின்றேன், மேலும் பற்களின் ஆழப்பதிவால் பாதிக்கப்பட்ட நாவுக்கு ஆறுதல் கூறுகிறேன். தனிப்பட்ட விருப்போ, வெறுப்போ இல்லை என் உறுப்புகளிடத்தில். அனைத்து மேலும் அன்பான நோக்கு, நடத்தை.

ஆனால், இன்னொருவன், எனக்கு மிகவும் பிரியமான சகோதரனாக இருந்தாலும்கூட, அவன் எனது மனதை சிறிது நோகடித்தாலும், நான் அவனையும், அவன் குடும்பத்தையும் வெறுக்கிறேன்! பகைவனுக்கும் அருள்வாய் என்பதை வெறும் பழமொழியாக மட்டும் பார்க்கிறேன். ஆக, வெறுக்கப்படும் விஷயத்தை, நம்மைத் தவிர வேறொன்றாகப் பார்க்கும்போது வெறுப்பு மட்டுமே வர முடியும்.”

தன் உடலைத் தாண்டிய எதுவும் நானல்ல; அது வேறு நான் வேறு எனும் இந்த வேற்றுமை உணர்வே, இருமையின் அடிப்படை் கூறு.

துன்பமதின் மூலம்

“தன்னைக் கட்டுதல் அறம்,

பிறர் துயர் தீர்த்தல் பொருள்,

பிறர் நலம் நாடுதல்இன்பம்,

உலகு காக்கும் ஒருவனைப் போற்றுதல் வீடு”

என்று பாரதியார் எளிமையாக நம் வாழ்வின் இலக்குகளான அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்பவற்றை விளக்கினார். அந்த வீட்டினை அடைய முயலும் நம் அனைவரின் வாழ்க்கையிலும், அன்றாடம் இடைவிடாது முக்கியமான மூன்றுபெரும் தத்துவங்கள் தொடர்பு கொள்கின்றன. அவை, மனிதன், உலகம்(படைப்பு), இறைவன். இவைகளை வாழ்வில் உபயோகித்து (அனுபவித்து) , வினைகள் புரிந்து, “பொருள்” தேடி, “இன்பம்” துய்த்து, களைத்து, முடிவில் “நாம் வந்த கதை என்ன? நாம் கொண்டது என்ன, கொடுப்பது என்ன? மண்ணைத் தோண்டி தண்ணீர் தேடும் நாம், நம்மைத் தோண்டி ஞானம் கண்டோமா? இல்லை, நம் மனமெங்கும் தெருக் கூத்து, பகல் வேஷமா?” என்றெல்லாம் பிதற்றி, தன்னை அறிவதே தனது பிறவியின் நோக்கம், அதனை அறிய முயலாமல் வாழ்நாளை வீனாக்கினோமே என துன்பமுற்று, வருந்தி மடிகிறோமே. இது தானே நடப்பு. தாயுமானவர் இந்த நடப்பைத்தான்:

என அழகிய தமிழில் விளக்குகிறார். அப்படியென்றால், நமது வாழ்க்கைஅனுபவம், நம்மை, நமது வாழ்வின் பொருளை நோக்கிச் செலுத்தவில்லையே ஏன் என்ற கேள்வியைக் கேட்காதார் யாருமில்லை. கேள்விக்குப் பதில் பாரதியின் பாட்டிலேயே கிடைக்கிறது.

“நானெனும் பொய்யை நடத்துவோன் நான்,

ஞானச் சுடர்வானில்செல்லுவோன் நான்,

ஆன பொருள்கள் அனைத்திலும் ஒன்றாய்

அறிவாய் விளங்குதற் சோதி நான்”

என்று பாட்டுக்கொரு புலவன் பாரதிகூறிய “நான்” ஆக இல்லாமல்,

இது தான் உலக யதார்த்தம். இதுதான் துன்பத்தின் மூலம்.

துயர் நீக்கும் பரிகாரம்

பார்க்குமிடமெல்லாம் நீக்கமற நிறை பரிபூரானந்தமே என்று தாயுமானவர் கூறும் தூய பேரின்ப இருப்பெனும் தூய உணர்வே பரம்பொருள்.

கைவல்ய உபநிடதத்தில் (ஸ்லோகம் 17) கூறும் எந்த ஒன்றால், விழித்தல்-கனவு காணுதல்-ஆழ்துயில் என்கிற மூன்று நிலைகளிளும் ஒளியூட்டி, நம்முள் சாட்சியாக, தூய்மையான தன்னிலை உணர்வாய் இருக்கும் ஆன்மா எனும் நான், பரம்பொருள் தவிர வேறொன்றும் இல்லை.

இந்த அறுதி உண்மையை அறிந்துணராமல் , அறியாமையின் விளைவாக, நமது உண்மை நிலை மறந்து, வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காண மறந்து, உலகமும் உலக அனுபவங்களும் மட்டுமே உண்மையென, மருவுடன், நிலையிலா உலக மக்களிடமிருந்தும், பொருட்களிலிருந்தும் மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறோம். அப்படி அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சி அல்லது துக்கம், மனதின் விருப்பு வெறுப்புகளால் (இதனை இருமை நிலை என்கிறார் வள்ளுவர்) நிலை நிறுத்தப்படுகிறது. அதனால் பிணைப்புகள், பற்றுகள் விளைகின்றன.

சார்புணர்ந்து சார்பு கெட ஒழுகின் மற்றழித்துச்

சார்தரா சார்தரு நோய்

என்றார் திருவள்ளுவர். சார்பு என்றால் பற்று . எனவே “சார்புணர்ந்து” என்பது பற்றுகளின் தன்மை அறிந்து, அவைத் தரும் மயக்கத்தை அறிந்து, அவை எப்படி நிலையான வீடுபேறினை அடைவதற்கு தடையாக இருக்கும் என்பதை உணர்வது; அதாவது, பற்றுகள் எப்படி நம்மை நிலையில்லா பிறப்பு இறப்பு என்னும் சுழற்சியில் தள்ளிவிடுகிறது என்று உணருவது என்று பொருளாகும்.

ஆதலால் ஒருவர், பற்றுகளை முற்றும் அழித்து அவற்றைவிட்டு முழுவதுமாக நீங்கினால் அவர் மயக்கத்தில் இருந்து நீங்குகிறார். பற்றுகளை விட்டு நீங்குவதால் அதாவது பற்றுகளை சாராமல் இருப்பதால், பற்றுகள் தரும் துன்பங்கள் (பிறவிப்பிணி எனும் துன்பம்) அவரை விட்டு நீங்கும். பற்றுகளின் தன்மை அறிந்தால் மெய்யுணர்தல் சுலபம். அதன்படி நடந்தால் துன்பங்கள் நம்மை நீங்கும், வீடுபேற்றினை அடைய முடியும். இதுதான் ஜனக்ர் கூறும் இந்த ஸ்லோகத்தின் விளக்கம்.

முடிவுரை

பேரின்பம் என்பதே நம்முள் உறையும் தூய உணர்வு. இது நமது இயல்பு. அதுவே அன்பாக வெளிப்படுவது. ஆனால் ஒருவன் தன்னைப் பற்றிய அறியாமையின் காரணமாக உலகப் பொருட்களிலிருந்து மகிழ்ச்சியை விரும்புகிறான். புலன்களை நோக்கி வெளியே செல்வதே மனதின் இயல்பு. உலகப் பொருட்களால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி நிரந்தரமானது அல்ல, ஏனென்றால் உலகப் பொருள்கள் தற்காலிகமானவை. இதனால் தற்காலிகப் பொருள் நிரந்தரமான மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்க முடியாது. உலகத்தின் இந்த தற்காலிகத் தன்மையை அறிந்து, மனதை உள்நோக்கி நிரந்தரமான சுயத்தை நோக்கித் திருப்ப வேண்டும். ஆகவே, எது உண்மையானது, உண்மையற்றது என்று பகுத்தறிந்து, உண்மைக்குப் புறம்பான விஷயங்களிலிருந்து விலகி, உண்மையானவற்றில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

பின் குறிப்பு

அஷ்டாவக்ர கீதையின் தமிழாக்கம் புத்தக வடிவிலும் உள்ளது. அதனைப் பெற கீழ்காணும் வலைதளப்பதிவுகளைக் காணவும். (Amazon, Notion Press)

https://www.amazon.com/s?i=stripbooks&rh=p_27%3AP.+Soundara+Rajan&s=relevancerank&text=P.+Soundara+Rajan&ref=dp_byline_sr_book_1

Notion Press Stores

Thanks for reading A common man’s Vedanta ; பாமரனின் வேதாந்தம்! Subscribe for free to receive new posts and support my work.